Умед ҳаст ки рӯзӣ ҷамол бинмое

امید هست که روزی جمال بنمایی

Агар ба хашм бирафтӣ ба сулҳи бозоӣ

اگر به خشم برفتی به صلح بازایی

Нахусти чошнӣ Эй додӣам ба шарбати васл

نخست چاشنی ای دادی ام به شربت وصل

Чу пой банд шудам рӯй бознгшоиӣ

چو پای بند شدم روی بازنگشایی

Ман аз ҷафои ту бар сари занони ту сар дар пеш

من از جفای تو بر سر زنان تو سر در پیش

Киришма мекунӣ ва май рӯй ба раъное

کرشمه می کنی و می روی به رعنایی

Чу мегирифтӣам аввал чу порсо будӣ

چو می گرفتی ام اول چو پارسا بودی

Макун ки охир корам кашад ба расвоӣ

مکن که آخرِ کارم کشد به رسوایی

Агар ду дида ба як бор дар сар ту шавад

اگر دو دیده به یک بار در سرِ تو شود

зи гиря кам накунам гӯ мабош бенаӣ

ز گریه کم نکنم گو مباش بینایی

Тариқи рой ту ҷӯям ба ҳарчӣ лутф кунӣ

طریقِ رایِ تو جویم به هرچه لطف کنی

Мутӣъи ҳукм ту бошам ба ҳарчӣ фармое

مطیعِ حکمِ تو باشم به هرچه فرمایی

ӣа таъна гуфт падари к-эии писар шикеб бош

یه طعنه گفت پدر کای پسر شکیبا باش

Чаҳ гӯна бар сар оташ кунам шикебе

چه گونه بر سرِ آتش کنم شکیبایی

Аҷаб аз он ки диҳии пандҳо нзорӣ ро

عجب از آن که دهی پندها نزاری را

Куҷо ба ваъз кунад илтифоти шайдое

کجا به وعظ کند التفات شیدایی