Дариғо рӯзгори айшу айёми бурное
دریغا روزگارِ عیش و ایامِ برنایی
Ки шуд фӯт аз ғурур беғамӣу фарти хўдроиӣ
که شد فوت از غرور بی غمی و فرط خودرایی
Ба ғайрати бози мибинм ба ҳасрат боз мегӯям
به غیرت باز میبینم به حسرت باز میگویم
Хушо вақте ки дар аҳди ҷавонӣ буду бурное
خوشا وقتی که در عهد جوانی بود و بُرنایی
Гуҳӣ беоб чун қалъии гудозон бар сари оташ
گهی بی آب چون قلعی گدازان بر سرِ آتش
Гуҳӣ бенор чун зибқи тапон аз ношкибоиӣ
گهی بی نار چون زیبق تپان از ناشکیبایی
Гуҳӣ аз танги ширинӣ чу хусрав бӯда шукри чин
گهی از تنگِ شیرینی چو خسرو بوده شکّر چین
Гуҳӣ ху карда бо ваҳшӣ чу маҷнӯн гашта саҳройӣ
گهی خو کرده با وحشی چو مجنون گشته صحرایی
Гуҳӣ чун оташи сӯзони гуҳӣ чун оби саргардон
گهی چون آتشِ سوزان گهی چون آبِ سرگردان
Гуҳӣ чун хоки хӯни хораи гуҳӣ чун бод ҳарҷое
گهی چون خاکِ خون خواره گهی چون بادِ هرجایی
Чу қлошони бгрдидаҳи зи ойини мусулмонӣ
چو قلّاشان بگردیده ز آیین مسلمانی
Чу нои покони қадаҳ бар кафи гирифтаи кеши тарсое
چو نا پاکان قدح بر کف گرفته کیشِ ترسایی
Сиррии пари доштам вақте з чаҳ аз бода паймудан
سری پرُ داشتم وقتی ز چه از باده پیمودن
Тиҳӣ шуд ин замони мағзами з чаҳ аз боди паймое
تهی شد این زمان مغزم ز چه از باد پیمایی
Назар бар моҳи рӯйони доштами ҳамвор ва мегуфтам
نظر بر ماه رویان داشتم هموار و میگفتم
Макун эй равшаноӣ каз пас ин кори бурное
مکن ای روشنایی کز پسِ این کار بَرنایی
Кунун перонаи сар аз сар гирифтам пеш бо зорӣ
کنون پیرانه سر از سر گرفتم پیش با زاری
Тиҳии дастӣ чу ман чун шуд чунин якбораи савдое
تهی دستی چو من چون شد چنین یکباره سودایی
Змни ботил буд кардани зи хубони баъд аз ин майлӣ
زمن باطل بود کردن ز خوبان بعد از این میلی
Ним лоиқ ба дили дории ним дархуради раъное
نیم لایق به دل داری نیم درخوردِ رعنایی
Ки на ман ин нмибнинм ки дорам домани олӯда
که نه من این نمیبنینم که دارم دامن آلوده
Валикин ишқ мегирад гиребонам ба расвоӣ
ولیکن عشق میگیرد گریبانم به رسوایی
Чу шуд ҳукми қазои нозил чаҳ бар маҷнӯн чаҳ бар оқил
چو شد حکم قضا نازل چه بر مجنون چه بر عاقل
Нишоед дафъи он кардан ба нодонӣу доноӣ
نشاید دفعِ آن کردن به نادانی و دانایی
Нзории вақт он омад ки аз ойӣнаи хотир
نزاری وقت آن آمد که از آیینه خاطر
Ба нури сайқали ваҳдати ғубор ширк бизадойӣ
به نورِ صیقلِ وحدت غبارِ شرک بزدایی
Ба ду виҷҳаи мар зеро казу касрат шавад лозим
به دو وجهه مر زیرا کزو کثرت شود لازم
Муҳаққиқ кӣ равад ало ба як рангӣ ва як рое
محقُق کی رود الُا به یک رنگی و یک رایی
Ба нури нафасу чашми дили ҷамоли шоҳидони бинӣ
به نورِ نفس و چشمِ دل جمالِ شاهدان بینی
Бигӯям бо ту кӣ онгаҳ ки ту аз худ буруни ое
بگویم با تو کی آنگه که تو از خود برون آیی