Май хур ки бар асҳоби харобот ҳалол аст

می خور که بر اصحاب خرابات حلال است

Гӯи заҳри хури он кас ки бар ӯ нӯш вабол аст

گو زهر خور آن کس که بر او نوش وبال است

Зон бода ки гӯйии дамаш аз буи биҳишт аст

زان باده که گویی دمش از بوی بهشت است

Гар низ ба дӯзах биравам тавба маҳол аст

گر نیز به دوزخ بروم توبه محال است

Бисёр бакӯшед Хизр то ки бидонаст

بسیار بکوشید خَضر تا که بدانست

Охир ки ҳётши ҳам аз ин об зулол аст

آخر که حیاتش هم از این آب زلال است

Аз суҳбати ёрони дили афрӯз ба наврӯз

از صحبت یاران دل افروز به نوروز

Ғоиб натавон буд ки ҳангом висол аст

غایب نتوان بود که هنگام وصال است

Онч аз дами исо ба ривоят бишунидем

آنچ از دم عیسی به روایت بشنیدیم

Дидем ки дар қофила ӣ бод шимол аст

دیدیم که در قافله ی باد شمال است

Айбам макун эй хом ки афсурда надонад

عیبم مکن ای خام که افسرده نداند

То сӯхта ӣ ишқ бар оташ ба чаҳ ҳол аст

تا سوخته ی عشق بر آتش به چه حال است

Дар гӯша ӣ миҳроб ба тақво биншинад

در گوشه ی محراب به تقوا بنشیند

Онро ки назар бар хами абрӯӣ ҳилол аст

آن را که نظر بر خم ابروی هلال است

Аз хонаи бурун омаданам Зуҳра набошад

از خانه برون آمدنم زهره نباشد

Дар хилватами он рӯз ки он маҳз камол аст

در خلوتم آن روز که آن محض کمال است

Шухӣ дигар аз ҳар сар кӯем ки броим

شوخی دگر از هر سر کویم که برآیم

Чодар бигушоед зи қиёмат ки ҷамол аст

چادر بگشاید ز قیامت که جمال است

Рӯзӣ падарам гуфт баронам ки нзорӣ

روزی پدرم گفت برآنم که نزاری

Аз мутриб ва метавба кунад ин чаҳ хаёл аст

از مطرب و می توبه کند این چه خیال است

Маърӯф буд мардуми девона ба тавба

معروف بود مردم دیوانه به توبه

Бар ман ба ҷӯӣ ҳар чаҳ ҳаромаст ва ҳалол аст

بر من به جویی هر چه حرام است و حلال است