То даври офариниш ва то умр олам аст

تا دور آفرینش و تا عمر عالم است

Пайванди ишқу ошиқу маъшӯқ бо ҳам аст

پیوند عشق و عاشق و معشوق با هم است

Гар сари ин румузи бадонеи вуҷӯди ишқ

گر سرّ این رموز بدانی وجود عشق

Пеш аз сириштани гули ҳавво ва одам аст

پیش از سرشتن گِل حوا و آدم است

Одами туе ба нақд вагар ноқидии ту ро

آدم تویی به نقد و گر ناقدی تو را

Оғози офариниши олами ҳамин дам аст

آغاز آفرینش عالم همین دم است

Нааматон давр камол паямбарем

نه امّتان دور کمال پیمبریم

На Мустафои зи мабдаи фитрат мақдам аст

نه مصطفی ز مبدأ فطرت مقدم است

Пас ҳар ки рост омад ва бар ҷода меравад

پس هر که راست آمد و بر جاده میرود

Ҳам фитрати мақдами фархунда мақдам аст

هم فطرت مقدّم فرخنده مقدم است

Гӯи сақфи осмону бисот замин набош

گو سقف آسمان و بساط زمین نباش

Моиему сади ишқ ки ҷовид муҳкам аст

ماییم و سدّ عشق که جاوید محکم است

Якбора аз вуҷӯди буруни ойу маҳви шӯ

یکباره از وجود برون آی و محو شو

Дар айни ишқ ҳар ду ҷаҳонат мусаллам аст

در عین عشق هر دو جهانت مسلم است

Дар маърази ризои сипари тир ишқ бош

در معرض رضا سپر تیر عشق باش

Ушшоқро ҷароҳати маъшӯқ марҳам аст

عشاق را جراحت معشوق مرهم است

Гар оқилии насиҳат зидон накун қабул

گر عاقلی نصیحت ضدان نکن قبول

Парҳез кун ки суҳбати зидон ҷаҳаннам аст

پرهیز کن که صحبت ضدان جهنم است

Девони одамӣ сифатанд аҳли рӯзгор

دیوان آدمی صفت اند اهل روزگار

Худ хосса дар замона ӣ мо одамӣ кам аст

خود خاصه در زمانه ی ما آدمی کم است

Дар чашми деви мардум аз икроми фориғӣ

در چشم دیو مردم از اکرام فارغی

Онҷо ки одамӣ банӣ одам макрам аст

آنجا که آدمی بنی آدم مکرّم است

Ҳар ҷо ки чанд хар ба фарс бар савор шуд

هر جا که چند خر به فَرس بر سوار شد

Раҳи бози даҳ ки мавкиби садр муаззам аст

ره باز ده که موکب صدر معظم است

Тартиби мускирот маҳоласт агар ҳасуд

ترتیب مسکرات محال است اگر حسود

Нақзӣ кунад маро чаҳ тафовут киро ғам аст

نقضی کند مرا چه تفاوت که را غم است

Дар ҳар сухани зи рамзи нзорӣ чу бенгарӣ

در هر سخن ز رمزْ نزاری چو بنگری

Сад нуктаи хубтар з дигар нукта мдғм аст

صد نکته خوب تر ز دگر نکته مُدغم است