Марои ҷононае номеҳрбон аст

مرا جانانه ای نامهربان است

Бабрад аз ман дил ва дар қасд ҷон аст

ببرد از من دل و در قصد جان است

Ба сад дил дӯст медорам зи ҷонаш

به صد دل دوست میدارم ز جانش

Ба ҳасани хештани мағрур аз он аст

به حسن خویشتن مغرور از آن است

Ки донад оқибати ҳам раҳмати орад

که داند عاقبت هم رحمت آرد

Ки дар аҳкоми фитрат кас надонист

که در احکام فطرت کس ندانست

Магари ҳам дар канор ояд чу бо ӯ

مگر هم در کنار آید چو با او

Агар ҷонаст вагар дил дар миён аст

اگر جان است و گر دل در میان است

Ба лаби ширинтар аз об ҳаёт аст

به لب شیرین تر از آب حیات است

Ба ғамзаи офати халқ ҷаҳон аст

به غمزه آفت خلق جهان است

Ба рашк омад садаф дар қаъри дарё

به رشک آمد صدف در قعر دریا

Аз он дурдонаҳо каш дар даҳон аст

از آن دردانه ها کش در دهان است

Хаҷал гардад қамар аз моҳи рӯйиш

خجل گردد قمر از ماه رویش

Ки некӯтар зи моҳ осмон аст

که نیکوتر ز ماه آسمان است

Сараш бо нотавонон дар наёяд

سرش با ناتوانان در نیاید

Нзории ошиқ танҳо аз он аст

نزاری عاشق تنها از آن است

Нзорӣ аз ғам нодидан ӯ

نزاری از غم نادیدن او

Ба сад зорӣу зор ва нотавон аст

به صد زاریّ و زار و ناتوان است