Натиҷае ки зоФкори ним ҷон ман аст

نتیجه‌ای که ز افکارِ نیم‌جانِ من است

Ваболи чашму димоғу тан ва тавон ман аст

وَبالِ چشم و دماغ و تن و توانِ من است

Ба рӯзнома ӣ савдои ман чунин мангар

به روزنامهٔ سودایِ من، چنین مَنِگَر

Мидод ӯ ҳама аз мағзи устихон ман аст

مدادِ او، همه، از مغزِ استخوانِ من است

Равонии сухан аз суръат тафаккур нест

روانیِ سخن از سرعتِ تَفَکُّر نیست

Ки қатраи қатра ӣ хӯн аз раги равон ман аст

که قطره قطرهٔ خون از رگِ روانِ من است

Ъзўбти сухани азоби сайл чашмам хост

عُذوبتِ سخن از آبِ سیلِ چشمم خاست

Мидоди сӯхта аз хома ӣ равон ман аст

مدادِ سوخته از خامهٔ روانِ من است

Муроди ман зи сухан тумтароқ нест балӣ

مرادِ من ز سخن، طَمْطَراق نیست بلی

Ғарази тасаллии мурғи дили тапон ман аст

غرض، تسلّیِ مرغِ دلِ تپانِ من است

Аҷаби магари сари ман дар сар забон нашавад

عجب مگر سرِ من در سرِ زبان نشود

Яқин наам ки чунинаст дар гумон ман аст

یقین نه‌ام که چنین است در گمانِ من است

Аз он ки мешавад аз шева ӣ сухани маълум

از آن که می‌شود از شیوهٔ سخن، معلوم

Ки офати срмн дар сари забон ман аст

که آفتِ سرِ من در سرِ زبانِ من است

Чунин латифу гўорндаҳи мива ӣ суханӣ

چنین لطیف و گوارنده میوهٔ سخنی

Ғизои аҳл диласту балои ҷон ман аст

غذایِ اهلِ دل است و بلایِ جانِ من است

Ба кунҷи сина ӣ ман ганҷи шоягону азу

به کُنْجِ سینهٔ من، گنجِ شایگان و از او

Расад ба манфиатӣ ҳар касу зиён ман аст

رِسَد به منفعتی هرکس و زیانِ من است

Ба шаб чу хоб намеёбам аз ҳуҷуми хаёл

به شب چو خواب نمی‌یابم از هجومِ خیال

Зуҳал қиёс гирифтам ки посбон ман аст

زحل قیاس گرفتم که پاسبانِ من است

Ба рӯз чун срхўднистми чунон пиндор

به روز چون سرِ خود نیستم چنان پندار

Ки Зуҳра ӣ тараби ангези мизбон ман аст

که زهرهٔ طرب‌انگیز، میزبانِ من است

Шунидае ки шавад дар срксони савдо

شنیده‌ای که شَوَد در سرِ کسان، سودا؟

Сиррӣ ки дар сари савдо шудааст он ман аст

سری که در سرِ سودا شده‌ست، آنِ من است

Кунун ки дар сари савдоӣ фикр кардам сар

کنون که در سرِ سودایِ فکر کردم سر

Чаҳ суд агар сари гардуни бростон ман аст

چه سود اگر سرِ گردون بر آستانِ من است؟

Амони нмидҳдми як замони такаллуфи ишқ

امان نمی‌دهدم یک زمان تَکَلُّفِ عشق

Магари худ ин ҳамаи таклиф дар замон ман аст

مگر خود این‌همه تکلیف در زمانِ من است

Камони абрӯии хубони кшидмӣ вақте

کمانِ ابرویِ خوبان کشیدمی وقتی

Кунун ба қӯти бозуии ман камон ман аст

کنون به قُوَّتِ بازویِ من، کمانِ من است

Ҷавоҳирӣ ки камари вори бармеони бастам

جواهری که کمروار بر میان بستم

Нисор карда ӣ чашми гҳрФшон ман аст

نثارکردهٔ چشمِ گهرفشانِ من است

Савод каз паии шеъри нғўлаҳ шан кардам

سواد کز پی شَعْر نَغولِه‌شان کردم

Сиёҳ карда ӣ анфоси пари духон ман аст

سیاه‌کردهٔ اَنفاسِ پُردُخانِ من است

Басӣ ба васфи лаби лаъли кон ҷон кунадам

بسی به وصفِ لبِ لعل، کانِ جان کَنْدَم

Ҳануз одат ҷон кандан имтиҳон ман аст

هنوز عادتِ جان‌کندن، امتحانِ من است

Азин сипас ману тартиби мускироти алўҷд

از این سپس، من و ترتیبِ مسکرات‌الوجد

Ки ганҷи хона ӣ сари дили ниҳон ман аст

که گنج‌خانهٔ سرِّ دلِ نهانِ من است

Агар тафарруҷи маҷнӯн ба наҷад буд акнӯн

اگر تَفَرُّجِ مجنون به نَجْد بود اکنون

Тафарруҷии сет ки дар ваҷди достон ман аст

تَفَرُّجی‌ست که در وَجْدِ داستانِ من است

Хбрзи ному нишони дрмқом ваҷдам нест

خبر ز نام و نشان در مقامِ وَجْدَم نیست

Ҳамин ки номи нзории баради нишон ман аст

همین که نامِ «نزاری» بَرَد، نشانِ من است

Ғами вуҷӯд ва адам нест ҳар чаҳ буд ва набӯд

غمِ وجود و عدم نیست هرچه بود و نبود

Ки донад он ки чаҳ дар сар кун факон ман аст

که داند آن‌که چه در سرِّ کُنْ فَکانِ من است؟

Ба ҳарзаи ҳам муталошӣ наметавонад шуд

به هَرْزِه هم مُتَلاشی نمی‌تواند شد

Вуҷӯди ман ки зи ҷӯади хдоигон ман аст

وجودِ من که ز جودِ خدایگانِ من است