Охири даври зулм ва бедодаст

آخر دور ظلم و بیدادست

Ки ҷаҳон дар тазалзули афтодаи сет

که جهان در تزلزل افتاده ست

Рӯйҳо дар суҷуд бар хок аст

روی ها در سجود بر خاک است

Дастҳо бар худо ба фарёд аст

دست ها بر خدا به فریاد است

Дили золими куҷоу раҳми куҷо

دل ظالم کجا و رحم کجا

Бесутун бехабар з Фарҳодаст

بی ستون بی خبر ز فرهادست

Гар ҷаҳон шуд хароб бокӣ нест

گر جهان شد خراب باکی نیست

Чун ватани гоҳ ҷғд ободаст

چون وطن گاه جغد آبادست

Нест як одамӣ ба даҳ қасаба

نیست یک آدمی به ده قصبه

Ки намеояд одамӣ бодаст

که نمی آید آدمی بادست

Ҳамаи Иблису дев ва ъФрит анд

همه ابلیس و دیو و عفریت اند

зи одамии худ касе нишон дода сет ?

ز آدمی خود کسی نشان داده ست؟

Такя аз ҷаҳл мекунад нодон

تکیه از جهل می کند نادان

Бар ҷаҳонӣ ки сусти бунёди сет

بر جهانی که سست بنیاد ست

Ҳар ки маҳҷӯб монад аз матлӯб

هر که محجوب ماند از مطلوب

Ҳам худ аз пеши худ бар устодаи сет

هم خود از پیش خود بر استاده ست

Сусти ъзмо ки толиб ҷоҳ аст

سست عزما که طالب جاه است

Сахти ҷоно ки одамӣ зодаст

سخت جانا که آدمی زادست

Хуши дилӣ дар замона наниҳоданд

خوش دلی در زمانه ننهادند

Ва ан талаб мекунад ки наниҳода сет

و ان طلب می کند که ننهاده ست

Дар чунин даври хок бар сари он

در چنین دور خاک بر سر آن

Ки бад-ӣни зиндагӣ дилаш шодаст

که بدین زندگی دلش شادست

Бода май хури нзорё ва махӯр

باده می خور نزاریا و مخور

Ғами дунё ки сар ба сар бодаст

غم دنیا که سر به سر بادست