Дар кӯии харобот касеро ки ниёзаст

در کویِ خرابات کسی را که نیازست

Ҳушёрӣу мастяши ҳама айн намозаст

هشیاری و مستیش همه عین نمازست

Он ҷо напазиранд намозу вараъу зуҳд

آن جا نپذیرند نماز و ورع و زهد

Онч аз ту пазиранд дарин кӯй ниёзаст

آنچ از تو پذیرند درین کوی نیازست

То мастии риндон харобот бидидам

تا مستیِ رندانِ خرابات بدیدم

Дидам ба ҳақиқат ки ҷузин ҷумла муҷозаст

دیدم به حقیقت که جزین جمله مجازست

Асрори харобот ба ҷуз маст надонад

اسرارِ خرابات به جز مست نداند

Ҳаши ёр чаҳ донад ки дарин кӯй чаҳ розаст

هش یار چه داند که درین کوی چه رازست

Хоҳӣ ки даруни ҳарами ишқи хиромӣ

خواهی که درونِ حرمِ عشق خرامی

Дар мекода биншин ки раҳ каъба дарозаст

در می کده بنشین که رهِ کعبه درازست

Аз май кодаҳо нолаи ҷони сӯзи баромад

از می کده ها نالۀ جان سوز برآمد

Дар замзама ишқ надонам ки чаҳ созаст

در زمزمۀ عشق ندانم که چه سازست

Дар зулф батон то чаҳ фиребаст ки пайваст

در زلفِ بتان تا چه فریب است که پیوست

Маҳмӯди парешони сар зулф Аёзаст

محمود پریشانِ سرِ زلفِ ایازست

Зон шуъла ки аз рӯй бут ҳасан барафрӯхт

زان شعله که از روی بت حسن برافروخت

Ҷони ҳамаи муштоқон дар сӯз ва гудозаст

جانِ همه مشتاقان در سوز و گدازست

Ҳон то нанаҳй пои дарин роҳ ба бозӣ

هان تا ننهی پای درین راه به بازی

Зеро ки дарин роҳи басии шеб ва фарозаст

زیرا که درین راه بسی شیب و فرازست

Чун бар дар май хонаи маро роҳ надоданд

چون بر درِ می خانه مرا راه ندادند

Рафтам ба дар савмиъа дидам ки фарозаст

رفتم به درِ صومعه دیدم که فرازست

Овози з май хона бар омад ки нзорӣ

آواز ز می خانه بر آمد که نزاری

Дрбози ту худро ки дар мекода бозаст

درباز تو خود را که درِ می کده بازست