Манам нзории қлоши ринди ошиқи маст

منم نزاریِ قلاّشِ رندِ عاشقِ مست

Ҳар одамӣ ки чу ман шуд зи нанг ва ном бараст

هر آدمی که چو من شد ز ننگ و نام برست

Дилами зи хирқаи номӯс зоҳидӣ бигирифт

دلم ز خرقۀ ناموس زاهدان بگرفت

Мурӣди хам чаҳ аҷабгар з хонақоҳ биҷуст

مریدِ خم چه عجب گر ز خانقاه بجست

Бирав такӣ з пасам мезананд ва ме гӯйанд

برو تکی ز پَسَم می زنند و می گویند

Ки шайхи боз шробк бихӯраду тавбаи шикаст

که شیخ باز شرابک بخورد و توبه شکست

Ба гардани ман агар хӯн тавба нест ҳалол

به گردنِ من اگر خونِ توبه نیست حلال

Ҳароми зода чаро таъна мезанад пайваст

حرام زاده چرا طعنه می زند پیوست

Агар ба зарқи рӯми азрақӣ тавонам дошт

اگر به زرق روم ازرقی توانم داشت

Вагар чу сарв набошам қабо наёрам баст

و گر چو سرو نباشم قبا نیارم بست

Насиҳатам макун эй ёр лутф кун бархез

نصیحتم مکن ای یار لطف کن برخیز

Муҳаббатасту лекин ба душманӣ бинишаст

محبّت است و لیکن به دشمنی بنشست

Кунун муҳиби ҷавонами мурӣди пер не ам

کنون محّبِ جوانم مریدِ پیر نی ام

Ғулом зоҳидаам баъди азин на зҳдпрст

غلامِ زاهده ام بعد ازین نه زهدپرست

Гуҳам ба хонқаҳи оранд бо қабои ҳаши ёр

گهم به خانقه آرند با قبا هش یار

Гуҳии з май кода бо хирқа май кашандами маст

گهی ز می کده با خرقه می کشندم مست

Ба пеш шаҳна баранд ин ғазали авлоами авлоам

به پیشِ شحنه برند این غزل اولام اولام

зи баъди он ки бигардонаданд даст ба даст

ز بعدِ آن که بگرداندند دست به دست

зи баҳри он ки чу як шох тоъатаст чаро

ز بهرِ آن که چو یک شاخِ طاعت است چرا

Нахусти шох з шаҳдаст ва он дигар зи кбст

نخست شاخ ز شهدست و آن دگر ز کبست

Чаро зи фурқати ҳафтод ва се яке ноҷаии сет

چرا ز فرقت هفتاد و سه یکی ناجی ست

Чаҳ гӯна дӯзахӣанд он дигар даҳ ва дуу шаст

چه گونه دوزخی اند آن دگر ده و دو و شست