Раҳ набошад дар ҳарими ишқ ҳар авбош ро

ره نباشد در حریم عشق هر اوباش را

Тоқати хуршеди номумкин буд хафоаш ро

طاقت خورشید ناممکن بود خفاش را

Подшоҳӣ нест ҷузи дарвешӣу озодагӣ

پادشاهی نیست جز درویشی و آزادگی

Пас муяссар нест ҳафт иқлӣми ҷузи қлош ро

پس میسر نیست هفت اقلیم جز قلاش را

Гар тафарруҷ мекунӣ бории биё тўФӣ бикун

گر تفرج می‌کنی باری بیا طوفی بکن

Олами дардии кашон беғам хуш бош ро

عالم دردی کشان بی غم خوش باش را

Давр бош аз аҳли дунё зон ки нои эмин буд

دور باش از اهل دنیا زان که نا ایمن بود

Рӯзгор аз хавфи султони ҳоҷибу фаррош ро

روزگار از خوف سلطان حاجب و فراش را

Неки хоҳ ва нек бошу неки байну неки дон

نیک خواه و نیک باش و نیک بین و نیک دان

Чун қалами рафтаи сет бар лавҳи азали наққош ро

چون قلم رفته ست بر لوح ازل نقاش را

Дам мазан бо нафаси ноқиси машварат бо ақл кун

دم مزن با نفس ناقص مشورت با عقل کن

Марди оқил кӣ ба номаҳрами баради канкош ро

مرد عاقل کی به نامحرم برد کنکاش را

Сина холӣ кун нзорӣ то фурӯд ояд малик

سینه خالی کن نزاری تا فرود آید ملک

Гар на кӣ битавон кашӣдан кӣнау пархош ро

گر نه کی بتوان کشیدن کینه و پرخاش را

Оташи хашмати бирезади об рӯй эмин мабош

آتش خشمت بریزد آب روی ایمن مباش

Об ҷӯйаст оби рӯят дар назари фаҳҳош ро

آب جوی است آب رویت در نظر فحاش را