Сабоҳ бар серум омад хаёли талъати дӯст

صباح بر سرم آمد خیالِ طلعتِ دوست

Чунон намӯд мисолам ки худ муъоина ӯст

چنان نمود مثالم که خود معاینه اوست

Хаёли байн ки маро бар хаёл ме дорад

خیال بین که مرا بر خیال می‌‌دارد

Ман он неам ки бдонстмии хаёл аз дӯст

من آن نی‌ام که بدانستمی خیال از دوست

Чунон з хеш бирафтам ки дар тасарруфи ман

چنان ز خویش برفتم که در تصرّفِ من

На ақл монад ва на ҳуш ва на мағз монад ва на пӯст

نه عقل ماند و نه هوش و نه مغز ماند و نه پوست

Дарин миёна шунидам ки гуфт бо мо бош

درین میانه شنیدم که گفت با ما باش

зи хештан ба дрои охири ин чаҳ одат ва хуаст

ز خویشتن به درآ آخر این چه عادت و خوست

Нагуфтаем ки аз ҳар чаҳ ғайри мо бози ой

نگفته‌ایم که از هر چه غیرِ ما باز آی

Ба дасти васваса додани зимоми дил на накӯаст

به دستِ وسوسه دادن زمامِ دل نه نکوست

Ҷҳими всўсҳء шитнаст пас зи ҷҳим

جحیم وسوسهء شیطن است پس ز جحیم

Бабри кохр камтар атоӣ мо минӯаст

ببر کآخر کم‌تر عطایِ ما مینوست

Ба дафъи шитнаҳи лои ҳавли гӯйу лои қувва

به دفع شیطنه لا حول گوی و لا قوّه

Ба ғайри алои биллоҳ дигар чаҳ роҳ ва чаҳ рӯаст

به غیر الّا بالله دگر چه راه و چه روست

Нзорёи ҳама аз баҳри мо ва бо мо гӯй

نزاریا همه از بهرِ ما و با ما گوی

Сухани сарой ки аз мо нагуфт беҳдаҳ гӯаст

سخن سرای که از ما نگفت بی‌هده گوست