Сар он дорам ва дар хотирами ин рағбат ҳаст

سرِ آن دارم و در خاطرم این رغبت هست

Тавбаи барҳам задану бода гирифтан бар даст

توبه برهم زدن و باده گرفتن بر دست

Бо худ овардаам ин қоида аз бадви аласт

با خود آورده ام این قاعده از بدوِ الست

Ҳар чаҳ ҳам раҳ нашуд ин ҷо натавонам барбаст

هر چه هم ره نشد این جا نتوانم بربست

Нест бар мастии ман айб ва гар ҳаст чаҳ ғам

نیست بر مستیِ من عیب و گر هست چه غم

Худ ҳаминаст ва ҳамин хосияти ҷоми аласт

خود همین است و همین خاصیتِ جامِ الست

Хурдаи ишқ бурунаст зи идроки хирад

خردۀ عشق برون است ز ادراکِ خرد

Мива бар шох баландасту марои қомати паст

میوه بر شاخِ بلندست و مرا قامت پست

Ишқ дар мактаби таслими зи мабдаии вуҷӯд

عشق در مکتبِ تسلیم ز مبدایِ وجود

Ба ман омухт ва зон ҷо ба вуқуфами пайваст

به من آموخت و زان جا به وقوفم پیوست

Бо касе бош ки муҳтоҷ набошад ба касе

با کسی باش که محتاج نباشد به کسی

Тавбаи худ ҳеҷ неи ғайри худӣ чизе ҳаст

توبه خود هیچ نِی غیر خودی چیزی هست

Ҷо намонад ман ва моро чу дарун ояд дӯст

جا نمانَد من و ما را چو درون آید دوست

Бандаро бояд бархест чу султон бинишаст

بنده را باید برخاست چو سلطان بنشست

ӯ даройад ба ҳамаи ҳоли бурун бояд шуд

او درآید به همه حال برون باید شد

Ҳам ба худ аз худии худ ки тавонад вораст

هم به خود از خودیِ خود که تواند وارست

Тарк ъзӣ накунад бехабар аз ъзи азиз

ترکِ عزی نکند بی خبر از عّزِ عزیز

Лоҷарами ало боло набӯд лоати параст

لاجرم الّا بالا نبود لات پرست

эй нзорӣ чу камони гӯша гирифтан то кӣ

ای نزاری چو کمان گوشه گرفتن تا کی

Тири қадат чу ба ҳафтод расонадӣ аз шаст

تیرِ قدّت چو به هفتاد رساندی از شست

Ҳам агар чанд нзорӣ шудаи қурбони авло

هم اگر چند نزاری شده قربان اولا

Туз шуд рӯяту пушт чу камонат бишикаст

توز شد رویت و پشتِ چو کمانت بشکست

Рахт бар конгресси манзар шаст оварадӣ

رخت بر کنگرۀ منظر شست آوردی

Охир аз рахнаи ҳафтод куҷои хоҳии ҷуст

آخر از رخنۀ هفتاد کجا خواهی جست