То май намехӯрам ғам дил мехӯрд маро

تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا

Аз дасти ғам ҳам ӯст ки во май хиради маро

از دست غم هم اوست که وا می خرد مرا

Як дам ба хуши дилӣ наздам то мкобраҳ

یک دم به خوش دلی نزدم تا مکابره

Зуҳд ва вараъ шуданд ҳиҷоби хиради маро

زهد و ورع شدند حجاب خرد مرا

Бошад казин машаққат шоқм диҳад халос

باشد کزین مشقت شاقم دهد خلاص

Кӯи мушфиқӣ ки шақа ба ҳам бар дарди маро

کو مشفقی که شقه به هم بر درد مرا

Соқии магар ба мсқлаҳи ҷом ғам зада Эй

ساقی مگر به مصقله جام غم زده ای

Зангори зуҳди хушки зи дили бистаради маро

زنگار زهد خشک ز دل بسترد مرا

Зери гул аз изом Ромем ояд алғёс

زیرِ گِل از عظام رمیم آید الغیاث

Болои хок бар сар агар бугзарад маро

بالای خاک بر سر اگر بگذرد مرا

Бе эҳтироқи оташ май аз дбўри дай

بی احتراق آتشِ می از دبور دی

Хӯн дар урӯқи ҳам чу ҷигари бФсрди маро

خون در عروق هم چو جگر بفسرد مرا

Оҳ аз надомати оҳ ки ҳурмони рӯзгор

آه از ندامت آه که حرمان روزگار

Ҳар шаби ҳазор бор ба ҷон оварад маро

هر شب هزار بار به جان آورد مرا

Ҳаргизи гумон ки барад ки сайёди эътибор

هرگز گمان که برد که صیّاد اعتبار

Бар роҳи тавбаи дом бало густард маро

بر راه توبه دام بلا گسترد مرا

Бар даст ӯ з тавба кунам тавбаи насӯҳ

بر دست او ز توبه کنم توبۀ نصوح

Ин бор агар пиёда ба қозии баради маро

این بار اگر پیاده به قاضی برد مرا

Бар ман забон дароз шаванд аҳли эътироз

بر من زبان دراز شوند اهل اعتراض

Гар мӯҳтасиб ба чашм ризо бингарад маро

گر محتسب به چشم رضا بنگرد مرا

Охир нзорё накунӣ бо худ ин қиёс

آخر نزاریا نکنی با خود این قیاس

Кохри замона ба ҳар чаҳ май пурвирди маро

کآخر زمانه به هر چه می پرورد مرا

Вақъат чу башикананд нагӯйӣ ки баъд аз ин

وقعت چو بشکنند نگویی که بعد از این

Дигари кас дигар ба касе нашимурд маро

دیگر کس دگر به کسی نشمرد مرا