То май намехӯрам ғам дил мехӯрд маро

تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا

Кӯи ҳам дамӣ ки рӯй ва раҳе бингарад маро

کو هم دمی که روی و رهی بنگرد مرا

Бар ман ҷаҳони хурӯшад ва шӯр оварад ва лек

بر من جهان خروشد و شور آورد و لیک

Аз дасти ғам ҳам ӯст ки во май хиради маро

از دست غم هم اوست که وا می خرد مرا

Доне чаро ба оташ саҳбо бсухтам

دانی چرا به آتش صهبا بسوختم

То змҳрири тавба чу яхи нФсрди маро

تا زمهریر توبه چو یخ نفسرد مرا

Оҳ аз ҷафои чарх ки дарди фироқи дӯст

آه از جفای چرخ که دردِ فراقِ دوست

Рӯзии ҳазор бор ба ҷон оварад маро

روزی هزار بار به جان آورد مرا

Худ май рӯм ба ғурбат ва бар бахт бе гуноҳ

خود می روم به غربت و بر بخت بی گناه

Тшниъ май занам ки куҷо май баради маро

تشنیع می زنم که کجا می برد مرا

Гар дӯстро зи дасти даҳум лоҷарам сазост

گر دوست را ز دست دهم لاجرم سزاست

Айём агар ба пой ҷафо биспурад маро

ایّام اگر به پای جفا بسپرد مرا

Чашми умедвор ба дар бар ниҳода ам

چشم امیدوار به در بر نهاده ام

Бошад ки бози бахт ба сар бугзарад маро

باشد که باز بخت به سر بگذرد مرا

То меҳри дӯсти пурвараму ҷони бадви даҳум

تا مهر دوست پرورم و جان بدو دهم

Варна замонаи баҳр чаҳ май пурвирди маро

ورنه زمانه بهر چه می پرورد مرا

Абдоли сар ба ?данеу дайн дар наёваранд

ابدال سر به دنیی و دین در نیاورند

Соҳиби назари з беқадмон нашимурд маро

صاحب نظر ز بی قدمان نشمرد مرا

Гуфтӣ нзорё ба хирад бошу ҳуши манд

گفتی نزاریا به خرد باش و هوش مند

Ман волҳм чаҳ кор ба ҳушу хиради маро

من والهم چه کار به هوش و خرد مرا