Аз он сабаби дили ман тарк хӯрд ва хоб гирифт

از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت

Ки субҳу шому шабу рӯз бо шароб гирифт

که صبح و شام و شب و روز با شراب گرفت

Баҳона мекунам охири шароб борӣ чист

بهانه می کنم آخر شراب باری چیست

Ки дили зи машъала ӣ меҳри дӯст тоб гирифт

که دل ز مشعله ی مهر دوست تاب گرفت

Ҳануз ҳеҷ надидам марои змни бастад

هنوز هیچ ندیدم مرا زمن بستد

Чаҳ хуб рафту мувофиқи раҳ савоб гирифт

چه خوب رفت و موافق ره صواب گرفت

Агар на баҳри халос аз азоб ҳиҷрон аст

اگر نه بهر خلاص از عذاب هجران است

Чаро чунин ба раҳили худам шитоб гирифт

چرا چنین به رحیل خودم شتاب گرفت

Умеди хайр бибояд буриду астхлос

امید خیر بباید برید و استخلاص

зи ташна ӣӣ ки чу ман бар пай сароб гирифт

ز تشنه یی که چو من بر پی سراب گرفت

?герати маҷол буд аз азоби халқи гурез

گرت مجال بود از عذاب خلق گریز

Ки ҷғди хонаи азин ғусса дар хароб гирифт

که جغد خانه ازین غصّه در خراب گرفت

Ба офтоб нигаҳ кун ки аз ҳаё ҳар шом

به آفتاب نگه کن که از حیا هر شام

Ба зери чодари шаб рӯй дар ниқоб гирифт

به زیر چادر شب روی در نقاب گرفت

Чу сувари ишқи фурӯи кӯфтами зи ҳайбати он

چو صور عشق فرو کوفتم ز هیبت آن

Касе намонад ки аз ман на иҷтиноб гирифт

کسی نماند که از من نه اجتناب گرفت

Ки рости тоқати нури таҷаллии шаби тавр

که راست طاقت نور تجلی شب طور

Шунидае ки кулем аз чаҳ изтироб гирифт

شنیده ای که کلیم از چه اضطراب گرفت

зи тоби меҳри дилам дар паноҳ зулф гурехт

ز تاب مهر دلم در پناه زلف گریخت

Чу соя дид фурӯ омад ва моб гирифт

چو سایه دید فرو آمد و مآب گرفت

Аз он бсухт нзорӣ ки табъи худ райш

از آن بسوخت نزاری که طبع خود رایش

Мақоми дидау дил назд офтоб гирифт

مقام دیده و دل نزد آفتاب گرفت