Бо ёди дӯстони надиҳади ҳеҷ каси маро

با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرا

Беёд дӯстон наравад як нафаси маро

بی یادِ دوستان نرود یک نفس مرا

Муштоқи дӯстонам то меравад нафас

مشتاقِ دوستانم تا می رود نفس

Ҳаргизи зи сар бурун наравад ин ҳаваси маро

هرگز ز سر برون نرود این هوس مرا

Лаббайки дӯст май занаму маст май дувум

لبّیکِ دوست می زنم و مست می دوم

Гӯи хоҳи мӯҳтасиби зану хоҳии асаси маро

گو خواه محتسب زن و خواهی عسس مرا

Ҳоҷат ба теғ нест бигӯед бо рақиб

حاجت به تیغ نیست بگویید با رقیب

Як ғамза зон ду чашми пурошӯби баси маро

یک غمزه زان دو چشم پرآشوب بس مرا

Бо шоҳ гӯ бигӯӣ ки бо дӯстони дамӣ

با شاه گو بگوی که با دوستان دمی

Хуштар зи тахти гоҳ ту ояд ҳрси маро

خوش تر ز تخت گاه تو آید حرس مرا

Брмн ба ҷуз вале ҳамаи малик ар шаванд хасм

برمن به جز ولی همه ملک ار شوند خصم

Гӯи пӯст дар кашанди зср чун адаси маро

گو پوست در کشند زسر چون عدس مرا

Ман дар қиёматами зи рақибони кӯии дӯст

من در قیامتم ز رقیبانِ کویِ دوست

Ҳоҷат ба ҳашар нест дигар зин сипас маро

حاجت به حشر نیست دگر زین سپس مرا

Силии чунин ки меравад аз дида дар канор

سیلی چنین که می رود از دیده در کنار

Маъзӯрам ар ба чашм дар ояд Араси маро

معذورم ار به چشم در آید ارس مرا

То ворҳондми зи нзории дареғ агар

تا وارهاندم ز نزاری دریغ اگر

Будӣ ба тавба кардани дили дастраси маро

بودی به توبه کردن دل دسترس مرا