Гулбуни фарози тахти чаман бар ниҳодаи тоҷ

گلبن فراز تخت چمن بر نهاده تاج

Бустон ба ҳукми бодаи зи малики вуҷӯди боҷ

بستان به حکم باده ز ملک وجود باج

Пероҳани вуҷӯди нзории зи дасти шавқ

پیراهن وجود نزاری ز دست شوق

Кардам қабо чу ғунча бурун омад издивоҷ

کردم قبا چو غنچه برون آمد ازدواج

Табъ аз сабо чу Марями дӯшиза ҳомил аст

طبع از صبا چو مریم دوشیزه حامل است

Лобуд таваллудӣ кунад охири зи издивоҷ

لابد تولدی کند آخر ز ازدواج

Моиему хирқа ӣӣ ва чаҳ бошад ки дар сабӯҳ

ماییم و خرقه یی و چه باشد که در صبوح

Ксро гарав кунад ба вуҷӯҳи шароби тоҷ

کِسرا گرو کند به وجوه شراب تاج

Ман сайди соқе ки каманди нғўлаҳ ро

من صید ساقیی که کمند نغوله را

Дар гардани афканди збнои гӯши ҳамчуи оҷ

در گردن افکند زبُنا گوش همچو عاج

Фарёди ман зи кокулу пешонӣ чу сим

فریاد من ز کاکل و پیشانی چو سیم

Афғони ман зи қомату болои ҳамчуи соҷ

افغان من ز قامت و بالای همچو ساج

Он кӯ намедиҳад дили ноқис ба дили барӣ

آن کو نمی دهد دل ناقص به دل بری

Бо нафаси хештан ба ситам мекунад лҷоҷ

با نفس خویشتن به ستم می کند لجاج

Нақл аз касе талаб ки ба бодоми чашми маст

نقل از کسی طلب که به بادام چشم مست

Бастанд аз набот ба як ғамзаи сади хароҷ

بستاند از نبات به یک غمزه سد خراج

Дар синае ки нест дар ӯ оташии зи ишқ

در سینه ای که نیست در او آتشی ز عشق

Ториктар буд ба шаб аз хона бе Сироҷ

تاریک تر بود به شب از خانه بی سراج

Ало ба рӯй дӯст ба дунёу охират

الا به روی دوست به دنیا و آخرت

Моро ба ҳеҷ виҷҳа дигар нест эҳтиёҷ

مارا به هیچ وجهه دگر نیست احتیاج

Мо каъба дар даруни дил хеш ёфтем

ما کعبه در درون دل خویش یافتیم

Шояд ки иқтидо ба нзорӣ кунанд ҳоҷ

شاید که اقتدا به نزاری کنند حاج