Марви дарав ки муҳӣтии сети ишқи пари тимсоҳ

مرو درو که محیطی ست عشق پر تمساح

Фурӯ нишин чу нзорӣ ба азлат эй сбоҳ

فرو نشین چو نزاری به عزلت ای سبّاح

?герати зи хеш ба дар оварад ба киштии ло

گرت ز خویش به در آورد به کشتی لا

Азин муҳӣт ба алои аллоҳи ти баради млоҳ

ازین محیط به الّا الله ت برد ملاّح

Касе зи олам зулмат наомадӣ берун

کسی ز عالم ظلمت نیامدی بیرون

Агар на ишқи фаро пеш доштӣ мисбоҳ

اگر نه عشق فرا پیش داشتی مصباح

Агар чаҳ ҳаст ъзозили оммаи молики мӯат

اگر چه هست عزازیل عامه مالک موت

Муҳаққиқонро ишқаст қобзи алорўоҳ

محقّقان را عشق است قابض الارواح

Чу кард мо халқи аллоҳи Нидо ба ақл аз он

چو کرد ما خلق الله ندا به عقل از آن

Шудам ба мартабаи нафас бар мъорҷи роҳ

شدم به مرتبه نفس بر معارج راح

Ба арбаъӣни гул одам сиришта гашт ва нашуд

به اربعین گل آدم سرشته گشت و نشد

Туроби ишқи мухаммир ба шаш ҳазор сабоҳ

تراب عشق مخمر به شش هزار صباح

Сар аз мақотила ӣ ишқ май кашӣ яъне

سر از مقاتله ی عشق می کشی یعنی

Ки дар муқобилаи ақл май рӯм ба салоҳ

که در مقابله عقل می روم به صلاح

Ба оташтар май зуҳди хушк бар ҳам сӯз

به آتشِ ترِ می زهدِ خشک بر هم سوز

Ки дар фусурда дилон нест ҳеҷ хайру фалоҳ

که در فسرده دلان نیست هیچ خیر و فلاح

зи даст чун бидиҳам ҷавҳарӣ ки дар шаби тор

ز دست چون بدهم جوهری که در شب تار

Бар осмон фиканд акси партав аз ақдоҳ

بر آسمان فکند عکس پرتو از اقداح

Чу ҷоми софии равшани дилам ки пӯшидаи сет

چو جام صافی روشن دلم که پوشیده ست

эй давлати хусрави серум ба зилли ҷиноҳ

همای دولت خسرو سرم به ظلّ جناح

Вале оли Муҳамади ҷаҳони илми алӣ

ولیِّ آل محمد جهانِ علم علی

Ки ҷӯад ӯст дар ризқи халқро мифтоҳ

که جود اوست درِ رزق خلق را مفتاح

Май мрўқ софӣ бидиҳ нзорӣ ро

می مروّق صافی بده نزاری را

Ҳамин ки бонг барояд ки Фолқи алосбоҳ

همین که بانگ برآید که فالق الاصباح