Марои дилии сет ки ҳар лаҳза дар бало уфтад

مرا دلی ست که هر لحظه در بلا افتد

Ба дасти хираи кашӣ чун ту мубтало уфтад

به دستِ خیره کُشی چون تو مبتلا افتد

Марои хаёл бар он дошта сет ва мумкин нест

مرا خیال بر آن داشته ست و ممکن نیست

Ки гавҳарӣ чу ту дар даст ҳар гадо уфтад

که گوهری چو تو در دستِ هر گدا افتد

Ба ёдгори дилӣ доштам фиристодам

به یادگار دلی داشتم فرستادم

Мадаи зи даст ки чун зулфи зер по уфтад

مده ز دست که چون زلف زیرِ پا افتد

Ба ҷои дидаи мое ҳануз нои дида

به جای دیدۀ مایی هنوز نا دیده

Чаҳ гӯна бошад агар дида бар шумо уфтад

چه گونه باشد اگر دیده بر شما افتد

Камоли ишқ буд бе тавассути назарӣ

کمالِ عشق بود بی توسّطِ نظری

Ки хотирӣ ба дигар хотир ошно уфтад

که خاطری به دگر خاطر آشنا افتد

Ба ҷаҳд дар нФкндими сайди суҳбати ту

به جهد در نفکندیم صیدِ صحبتِ تو

Умедвор таваққуф кунем то уфтад

امیدوار توقّف کنیم تا افتد

Буд ки восита Эй гардад ин ғазал вақте

بود که واسطه ای گردد این غزل وقتی

Бад-ӣни баҳонаи магари хотират ба мо уфтад

بدین بهانه مگر خاطرت به ما افتد

Бад-ӣни диёр дар андохтем шарҳи ғамат

بدین دیار در انداختیم شرحِ غمت

Ҳануз бош ки ин қисса то куҷо уфтад

هنوز باش که این قصّه تا کجا افتد

Ба нома Эй макун аз лутфи хеши маҳрӯмам

به نامه ای مکن از لطفِ خویش محرومم

Ки муҳаррамӣ чу нзорӣ ба умрҳо уфтад

که محرمی چو نزاری به عمرها افتد