Дилам ба доми таманнои ишқ чанд уфтад

دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتد

Школи пои ман аз ақл нописанд уфтад

شکالِ پایِ من از عقل ناپسند افتد

Гуноҳи дида шӯхаст ин ки ҳар соъат

گناهِ دیدۀ شوخ است این که هر ساعت

Дилам чу сайди забун дар хам каманд уфтад

دلم چو صیدِ زبون در خمِ کمند افتد

Чаҳ хуш бинозам агар домани висоли фалон

چه خوش بنازم اگر دامنِ وصالِ فلان

Ба ком дар каф чун ман ниёзманд уфтад

به کام در کفِ چون من نیازمند افتد

Чаҳ сарви хўонмти охири кадоми неи шукрӣ

چه سرو خوانمت آخر کدام نی شکری

Бад-ӣни ҳаловати мумкин буд ки қанд уфтад

بدین حلاوت ممکن بود که قند افتد

Агар ба боғи даройии зи рашки қомати ту

اگر به باغ درآیی ز رشکِ قامتِ تو

Чу беди валвала бар ърър баланд уфтад

چو بید ولوله بر عرعرِ بلند افتد

Агар маро бикашанд аз муҳаббати ту чаҳ бок

اگر مرا بکشند از محبّتِ تو چه باک

Маҳол бошад агар ишқ бегазанд уфтад

محال باشد اگر عشق بی گزند افتد

Нзорё ба зиҳовар камони оҳ ва бинол

نزاریا به زه آور کمانِ آه و بنال

Чунон ки тири фиғонат ба бирҷанд уфтад

چنان که تیرِ فغانت به بیرجند افتد