Ки даст аз ҳавои ту бар сар надорад

که دست از هوایِ تو بر سر ندارد

Ки чашм аз фироқат ба хӯн тар надорад

که چشم از فراقت به خون تر ندارد

Ҷамодаст на ҷонвар ҳар ки шурӣ

جمادست نه جانور هر که شوری

зи ширини ишқи ту дар сар надорад

ز شیرینِ عشقِ تو در سر ندارد

Дарин ошёни хона мурғӣ набинам

درین آشیان خانه مرغی نبینم

зи шавқи ту бар боли ҷон пар надорад

ز شوقِ تو بر بالِ جان پر ندارد

Дигар дар харобот риндӣ надидам

دگر در خرابات رندی ندیدم

Ки бар кафи зи ёди ту соғар надорад

که بر کف ز یادِ تو ساغر ندارد

Мубиноади чашмӣ ки аз хоки роҳат

مبیناد چشمی که از خاکِ راهت

Ба хунобаи дил мухаммир надорад

به خونابۀ دل مخمَّر ندارد

Маро аз ту дардии сет дар дили аҷоиб

مرا از تو دردی ست در دل عجایب

Вале бо ки гӯям ки бовар надорад

ولی با که گویم که باور ندارد

Чаҳ дардасти шавқат ки сокин нагардад

چه دردست شوقت که ساکن نگردد

Чаҳ баҳрӣаст ишқат ки маъбар надорад

چه بحریست عشقت که معبر ندارد

Дар он баҳр рафтӣ на мискини нзорӣ

در آن بحر رفتی نه مسکین نزاری

Ки ин Зуҳраи шери дил овар надорад

که این زهره شیرِ دل آور ندارد