Чаро афсурда маъзӯраш надорад

چرا افسرده معذورش ندارد

Ки ёрӣ аз сари дардии бзорд

که یاری از سرِ دردی بزارد

Бурун омад зи худ ошиқу лекин

برون آمد ز خود عاشق و لیکن

зи кӯии дӯсти берун шӯ надорад

ز کویِ دوست بیرون شو ندارد

Нахоҳам то чаҳ хоҳад кард дигар

نخواهم تا چه خواهد کرد دیگر

Дилӣ дорад ба дил дорӣ сипорад

دلی دارد به دل داری سپارد

Аҷаб аз зоҳиди дил мурда дорам

عجب از زاهدِ دل مرده دارم

Ки худро ҳам зи мардум май шуморад

که خود را هم ز مردم می شمارد

Агар худ сина оқил асираст

اگر خود سینۀ عاقل اثیرست

Ба сӯзи ошиқон нисбат надорад

به سوزِ عاشقان نسبت ندارد

Касеро ҳаданда хӯрдан ӯст

کسی را حّدِ انده خوردنِ اوست

Ки заҳраши ҳам чу май хуш май гўорд

که زهرش هم چو مَی خوش می گوارد

Магар мастӣ занад дар зулф ӯ даст

مگر مستی زند در زلفِ او دست

Хиради пешонии афъии нхорд

خرد پیشانیِ افعی نخارد

Дилам бедӯст чун моҳии сет бе об

دلم بی دوست چون ماهی ست بی آب

Муъофаши дор агар тоқат наёрад

معافش دار اگر طاقت نیارد

Хаёлаш ҳар чаҳ дар олам рақиб аст

خیالش هر چه در عالم رقیب است

Ба ъмдо бар сар вақтам гуморд

به عمدا بر سرِ وقتم گمارد

Хушо вақти нзории кӯ чу Фарҳод

خوشا وقتِ نزاری کو چو فرهاد

Ба рағбати ҷони ширин во гузорад

به رغبت جانِ شیرین وا گذارد

Маҷоли роз гуфтан нест шояд

مجالِ راز گفتن نیست شاید

Ки ҳоло бар забон дандон фишорад

که حالا بر زبان دندان فشارد

Збўри ишқ бар кар чанд хонд

زبورِ عشق بر کر چند خواند

Зулолӣ бар саробӣ чанд борад

زلالی بر سرابی چند بارد

Сухан дар ақд гавҳар нест лекин

سخن در عقدِ گوهر نیست لیکن

Касе бояд ки дар гӯшаш гузорад

کسی باید که در گوشش گذارد