Тоқати бор маломат набӯд гардун ро

طاقت بار ملامت نبود گردون را

Венаи шарафи шефтагони рост на ҳар модӯн ро

وین شرف شیفتگان راست نه هر مادون را

Ман дили сӯхта бо ин ҳамаи хомон чаҳ кунам

من دل سوخته با این همه خامان چه کنم

Нофаро буи буд неи ҷигари пари хӯн ро

نافه را بوی بود نی جگر پر خون را

Моҳ то рӯй муборак ба касе бинмоед

ماه تا روی مبارک به کسی بنماید

Бахти масъӯд бибояд назари маймун ро

بخت مسعود بباید نظر میمون را

Ҳар ки дидаи сет маломат накунад бар чу манӣ

هر که دیده ست ملامت نکند بر چو منی

Банда бӯдани ҳаракатҳои чунон мавзун ро

بنده بودن حرکت های چنان موزون را

Дона ӣ ашки маро бар сари кӯяш чаҳ маҳал

دانه ی اشک مرا بر سر کویش چه محل

Пеш ӯ қадар набошад гуҳари макнун ро

پیش او قدر نباشد گهر مکنون را

эй ки бегонае аз ишқ макун густохӣ

ای که بیگانه ای از عشق مکن گستاخی

Ошно ношуда чун ибра кунӣ Ҷайҳун ро

آشنا ناشده چون عبره کنی جیحون را

Дили маҷнӯни марои ҳеҷ мудово накунад

دل مجنون مرا هیچ مداوا نکند

Гар худои бор дигар ҷон диҳад афлотӯн ро

گر خدا بار دگر جان دهد افلاطون را

Ман надонам ки рақиб аз чаҳ муаззаб дорад

من ندانم که رقیب از چه معذّب دارد

Ошиқи хастаи дил аз шаҳр шудаи берун ро

عاشق خسته دل از شهر شده بیرون را

Зоҳидии айби нзорӣ ба таассуб ме кард

زاهدی عیب نزاری به تعصب می کرد

Ки бибояд чу сегон сӯхтан он малъун ро

که بباید چو سگان سوختن آن ملعون را

Ошиқӣ гуфт чаҳ май хоҳӣ аз он бечора

عاشقی گفت چه می خواهی از آن بیچاره

ӯ худ оҳанг сафар карда буд акнӯн ро

او خود آهنگ سفر کرده بود اکنون را

Оқилони ин сухани охири ншнўднд ҳануз

عاقلان این سخن آخر نشنودند هنوز

Ки хирадманд насиҳат накунад маҷнӯн ро

که خردمند نصیحت نکند مجنون را