На бахт бо ман мискини сиррӣ ба раҳ дорад

نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد

На ёрам аз ман бе чораи ёд май орад

نه یارم از منِ بی چاره یاد می آرد

Биё ва бар варақ рӯй заъфаронами байн

بیا و بر ورقِ رویِ زعفرانم بین

Ки дидаи жола ба рух бар чу лола май борад

که دیده ژاله به رخ بر چو لاله می بارد

Муроди ҳосил ва ман ғофил ва ҳамин бошад

مراد حاصل و من غافل و همین باشد

Сазои он ки шаби васли шукри нгзорд

سزایِ آن که شبِ وصل شکر نگزارد

Шаби висол ту бӯда сети қадар ва ман мадҳуш

شبِ وصال تو بوده ست قدر و من مدهوش

Хаёл маст набошад чунон ки пиндорад

خیال مست نباشد چنان که پندارد

Ту дар канор ва манӣ вола аз миёни рафта

تو در کنار و منی واله از میان رفته

Муҳиб чаҳ гӯна шавад маҳв агар на бисипорад

محبّ چه گونه شود محو اگر نه بسپارد

Туоне аз лаб чун ангабини шифо додан

توانی از لبِ چون انگبین شفا دادن

Гарми фироқ ба неши ҷафои бёзорд

گرم فراق به نیشِ جفا بیازارد

Маҷол нест ки рӯят ба хоби байнами боз

مجال نیست که رویت به خواب بینم باز

Вагар ба чашми даройӣ сиришк нагузорад

وگر به چشم درآیی سرشک نگذارد

Ба нози хуфтаи зи худ бе хабари шубони дароз

به ناز خفته ز خود بی خبر شبانِ دراز

Чаҳ ғам хӯрд ки нзории зор май зорад

چه غم خورد که نزاریِ زار می زارد

зи жолаи мижаи чашмаш чу абртар доман

ز ژالۀ مژه چشمش چو ابرِ تر دامن

Саводи хоки қаҳистон ба хӯни бёғорд

سوادِ خاکِ قهستان به خون بیاغارد