Якеро дӯст медорам ки чун ман сад раҳе дорад

یکی را دوست می دارم که چون من سد رهی دارد

Надонам то зи ҳоли ман кам ва беш огаҳӣ дорад

ندانم تا ز حالِ من کم و بیش آگهی دارد

Гарм сар меравад натавонам аз кӯяши гузар кардан

گرم سر می رود نتوانم از کویش گذر کردن

Худовандаст ва бар ҷону дилами фармон диҳӣ дорад

خداوندست و بر جان و دلم فرمان دهی دارد

Хаёли маҳзи байни борӣ казу васлӣ тамаъ дорам

خیالِ محض بین باری کزو وصلی طمع دارم

Маҳоли андешро савдои чунин бар аблаҳӣ дорад

محال اندیش را سودا چنین بر ابلهی دارد

Чу рашки офтоб ва ғайрат сарваст чун гӯям

چو رشکِ آفتاب و غیرتِ سروست چون گویم

Ҷамоли офтобу қомати сарв сеӣ дорад

جمالِ آفتاب و قامتِ سروِ سهی دارد

Ки дидаи сети орзӯмандӣ чу ман мазлӯм каз ҳиҷрон

که دیده ست آرزومندی چو من مظلوم کز هجران

Дарунӣ аз шикояти пар вале мағзӣ тиҳӣ дорад

درونی از شکایت پر ولی مغزی تُهی دارد

Сабогар фурсатӣ ёбӣ бигӯ ороми ҷонам ро

صبا گر فرصتی یابی بگو آرامِ جانم را

Нзории чашм бар роҳат ба умед баӣ дорад

نزاری چشم بر راهت به امیّدِ بهی دارد

Вагар бовар наме дорӣ биё бингар ба чашми худ

وگر باور نمی داری بیا بنگر به چشمِ خود

Ки аз савдои шафтолуат рӯй чун баӣ дорад

که از سودایِ شفتالوت رویِ چون بهی دارد