Вақте зи мо ёд омадӣ ҳар ҳафта ӣӣ он моҳ ро

وقتی ز ما یاد آمدی هر هفته‌یی آن ماه را

Акнӯн малоли хотираш бар мо бибаст он роҳ ро

اکنون ملال خاطرش بر ما ببست آن راه را

Беҷурм ғайрат мекунад вар низ ҷурмӣ карда ам

بی‌جرم غیرت می‌کند ور نیز جرمی کرده‌ام

Ҳам чашм дорам каз карам бардорад он икроҳ ро

هم چشم دارم کز کرم بردارد آن اکراه را

Гар мекашад айни ризои вар низ мебахшад раво

گر می‌کُشد عین رضا ور نیز می‌بخشد روا

Бар хӯну моли бандагон ҳукмасту фармони шоҳ ро

بر خون و مال بندگان حکم است و فرمان شاه را

Ошиқи ббўдӣ ҷон бидиҳ таслими гирду сари буна

عاشق ببودی جان بده تسلیم گرد و سر بنه

Дасти тасарруфи зин қабл дар ҷон расад дили хоҳ ро

دست تصرف زین قبل در جان رسد دل‌خواه را

Бо эътимоди собирӣ бо ишқ кардам кофарӣ

با اعتماد صابری با عشق کردم کافری

Дар пеши сарсари ростӣ вазнӣ набошад коҳ ро

در پیش صرصر راستی وزنی نباشد کاه را

Ишқи ҷаҳони ошӯбро бар ҳар тарафи кофтади гузар

عشقِ جهان‌آشوب را بر هر طرف کافتد گذر

Бонги шабихуни барзанад ғорат кунад бен гоҳ ро

بانگ شبیخون برزند غارت کند بُن گاه را

Бар маснади Миср дилам бинишаст чун Юсуфи вшӣ

بر مسندِ مصرِ دلم بنشست چون یوسف وشی

Яъне ки бемаснад нишин равнақ набошад гоҳ ро

یعنی که بی‌مسند نشین رونق نباشد گاه را

Қадараш надонад кас чу ман ё чун Зулайхои ошиқӣ

قدرش نداند کس چو من یا چون زلیخا عاشقی

Оре набошад ҳосилӣ аз қадари Юсуфи чоҳ ро

آری نباشد حاصلی از قدرِ یوسف چاه را

Гуфтам нзориро макун бо зўрмндони имтиҳон

گفتم «نزاری را مکن با زورمندان امتحان»

Бар шохи болои дасти раси камтар буд кӯтоҳ ро

بر شاخ بالا دست‌رس کم‌تر بود کوتاه را

Акнӯн надомат май барад ҷон мекунад хӯн ме хӯрд

اکنون ندامت می‌برد جان می‌کند خون می‌خورد

Ёро надорад лоҷарам аз дили براردи оҳ ро

یارا ندارد لاجرم از دل برآرد آه را