Дар даҳр касе ки ёр гирад

در دهر کسی که یار گیرد

Ёрӣ чу ман ихтиёр гирад

یاری چو من اختیار گیرد

Аз хӯбии ту хирад ба дандон

از خوبی تو خرد به دندان

Ангушт ба эътибор гирад

انگشت به اعتبار گیرد

Хоки қадами ту саъди Акбар

خاک قدم تو سعد اکبر

Бар дида ба ифтихор гирад

بر دیده به افتخار گیرد

Нои хӯрда май аз ду чашми мастат

نا خورده می از دو چشم مستت

Ҳушёронро хумор гирад

هُشیاران را خمار گیرد

Онро ки ту дар миёни ҷонӣ

آن را که تو در میان جانی

Аз кули ҷаҳон канор гирад

از کل جهان کنار گیرد

Бо ман нафасии дарой ва биншин

با من نفسی درآی و بنشین

То хотири ман қарор гирад

تا خاطر من قرار گیرد

Бигзор дили ситезаи ху ро

بگذار دل ستیزه خو را

То одат рӯзгор гирад

تا عادت روزگار گیرد

Онро ки димоғ ва дил набошад

آن را که دماغ و دل نباشد

Ҳаргизи сар интизор гирад

هرگز سر انتظار گیرد

Дар чанги фироқ агар нзорӣ

در چنگ فراق اگر نزاری

Оҳанг чу зер зор гирад

آهنگ چو زیر زار گیرد

Шак нест ки оташи дами не

شک نیست که آتش دم نی

Дар сӯхта ء назор гирад

در سوخته‌ء نزار گیرد