Он тарк ки бо мо қадам аз сидқ ва сафо зад

آن ترک که با ما قدم از صدق و صفا زد

Ёғӣ шуд ва бар ирти гуҳи аҳд ва вафо зад

یاغی شد و بر یُرت‌گهِ عهد و وفا زد

Аввал ба вафои гармтар аз барқ даромад

اوّل به وفا گرم‌تر از برق درآمد

Охир ба ҷафои соъиқа дар хирман мо зад

آخر به جفا صاعقه در خرمنِ ما زد

Бал ғоғ шуд аз лашкари ғами малики вуҷӯдам

بُلغاغ شد از لشکرِ غم ملکِ وجودم

То дасти татовул ба гиребон ҷафо зад

تا دستِ تطاول به گریبانِ جفا زد

Ҳар оҳ ки аз синаи ман дӯд баровард

هر آه که از سینۀ من دود برآورد

Оташи зи нафас дар ҷигари бод сабо зад

آتش ز نفس در جگرِ بادِ صبا زد

Хотир ба ки пайваст ки бибаред зи мо меҳр

خاطر به که پیوست که ببرید ز ما مهر

Дар хайл ки афтоду сарои парда куҷо зад

در خیلِ که افتاد و سراپرده کجا زد

Гар ҷавр кунад бар ман вагар теғ занад ёр

گر جور کند بر من و گر تیغ زند یار

Бо кас натавон гуфт чаро кард ва чаро зад

با کس نتوان گفت چرا کرد و چرا زد

Бар ҳар чаҳ кунад дӯст сухан нест нзорӣ

بر هرچه کند دوست سخن نیست نزاری

Чун мерасадаш гар бузанд ё бинавозад

چون می‌رسدش گر بزند یا بنوازد