Чунонат дӯст медорам ки ҷонам бар даҳон омад

چنانت دوست می دارم که جانم بر دهان آمد

Нагуфтам бо каси ин маънӣ ки то ҷон бар зФон омад

نگفتم با کس این معنی که تا جان بر زفان آمد

Чаҳ савдо пухтаам шабҳо ки рӯзӣ дар миёни ое

چه سودا پخته ام شبها که روزی در میان آیی

Ҷигарҳо хӯрдаам то бо ту ҳарфӣ дар миён омад

جگرها خورده ام تا با تو حرفی در میان آمد

Чаҳ меҳнатҳо ки маҷнӯни барад ва бурно хӯрд аз Лайлӣ

چه محنت ها که مجنون برد و برنا خورد از لیلی

Ба ҳайрати ҳам чунин рафтем ва бар мо беш аз он омад

به حیرت هم چنین رفتیم و بر ما بیش از آن آمد

Агар хусрави ниёзи оради ҳарорат бо шукр бошад

اگر خسرو نیاز آرد حرارت با شکر باشد

Вагар ширин турш гуяд рутаб бо устихон омад

وگر شیرین ترش گوید رطب با استخوان آمد

Ғуломи қомати онам кигар бхромд аз хиҷлат

غلام قامت آنم که گر بخرامد از خجلت

Ба сар дар поиш уфтад сарв чун дар бӯстон омад

به سر در پایش افتد سرو چون در بوستان آمد

Дар фирдавс бикшоданд ва раҳ доданд пиндорӣ

در فردوس بگشادند و ره دادند پنداری

Ки чандини ҳури рӯҳонии зи ҷинат дар ҷаҳон омад

که چندین حور روحانی ز جنت در جهان آمد

Назар пӯшида медоранд маъсӯмони магар зеро

نظر پوشیده می دارند معصومان مگر زیرا

Маро бовар намебошад ки бо дил бртўон омад

مرا باور نمی باشد که با دل برتوان آمد

Падар мегуяд эй фарзанди дилро бозхўон , Кебекӣ

پدر می گوید ای فرزند دل را بازخوان ، کبکی

Ки сайд боз шуд ҳаргиз дигар бо ошён омад

که صید باز شد هرگز دگر با آشیان آمد

Нзории гавҳари хотири нисори аҳл дил кардӣ

نزاری گوهر خاطر نثار اهل دل کردی

Чу ширин гуфтае дорӣ ки ҳам пайванд ҷон омад

چو شیرین گفته‌ای داری که هم پیوند جان آمد

Гар аз худ гуфтамӣ лобуди суханро иллатӣ будӣ

گر از خود گفتمی لابد سخن را علتی بودی

Ба таклифаш наёварданд кони ҷои ҳам чунон омад

به تکلیفش نیاوردند کان جا هم چنان آمد