Аз мабодӣ ки марои сар ба ҷаҳон дар доданд

از مبادی که مرا سر به جهان در دادند

Ҳеҷ шак нест ки бефоида нафарстоданад

هیچ شک نیست که بی فایده نفرستادند

Ҷому ҷон ҳар ду зи як майкада ҳамраҳ карданд

جام و جان هر دو ز یک میکده همره کردند

Ишқ ва май ҳар ду ба ман зи аввал фитрат доданд

عشق و می هر دو به من ز اول فطرت دادند

Давлати роҳи равонӣ ки расиданд ба ишқ

دولت راه روانی که رسیدند به عشق

Шодии ҷони касоне ки ба ман дилшоданд

شادی جان کسانی که به من دلشادند

Ҳукми лашкари каши арвоҳ мубаддил нашавад

حکم لشکر کش ارواح مبدل نشود

То дар он тафриқа ҳар кас ба куҷои афтоданд

تا در آن تفرقه هر کس به کجا افتادند

Мо чаҳ донем ки бар мо чаҳ қалам ронда анд

ما چه دانیم که بر ما چه قلم رانده اند

Зоҳир онаст ки дар ботин мо биниҳоданд

ظاهر آنست که در باطن ما بنهادند

Офариниш чу бринсти зи мабдаии вуҷӯд

آفرینش چو برینست ز مبدای وجود

Бандаи лолаи рхонм ки чу сарв озоданд

بنده لاله رخانم که چو سرو آزادند

Гарна аз баҳри ҷигар хӯрдан ва ҷон кандан мост

گرنه از بهر جگر خوردن و جان کندن ماست

ИМАоти ин ҳамаи дили дард чаро ме зоданд

امهات این همه دل درد چرا می زادند

Оқилон дар паии Лайлии сафатони маҷнӯнад

عاقلان در پی لیلی صفتان مجنوند

Ошиқон бар лаби ширин суханон Фарҳоданд

عاشقان بر لب شیرین سخنان فرهادند

Зоҳидӣ дар хабаранд аз ману ёрон ки чу ман

زاهدان در خبرند از من و یاران که چو من

Маст аз роиҳаи роҳ кдир ободанд

مست از رایحه راحِ کدیر آبادند

Тоқати бор маломат набӯд ҳар кас ро

طاقت بار ملامت نبود هر کس را

Хоссаи қавмӣ ки дарин мартаба бе бунёданд

خاصه قومی که درین مرتبه بی بنیادند

Мзлмам рӯзи манам вой бар онҳо фардо

مظلم ام روز منم وای بر آن ها فردا

Мисли таҳтау шогирд ва сар устоданд

مَثَل تخته و شاگرد و سر استادند

Туу хлўтгаҳи аҳбоби алорақми аду

تو و خلوتگه احباب علیرغم عدو

Бодаи паймои нзории дгарон бар боданд

باده پیمای نزاری دگران بر بادند