Агар одам науфтодӣ буруни азҷнти мأўо

اگر آدم نیفتادی برون ازجنت مأوا

Вуҷӯди одамии мавҷӯд кӣ будӣ дар ин мأўо

وجودِ آدمی موجود کی بودی در این مأوا

Яқини пас ҳикматии дигар дарин бошад на бар ъмё

یقین پس حکمتی دیگر درین باشد نه بر عمیا

Бурун кардандаш аз анҳори хулду сояи тўбо

برون کردندش از انهار خلد و سایة طوبا

Чу пайдо кард бе ҳангоми сари ботини ваҳдат

چو پیدا کرد بی هنگام سِر باطن وحدت

Ҳануз он сӯрат даъвӣ намегунҷад дар ин маъно

هنوز آن صورت دعوی نمی گنجد در این معنا

Чу фарзандони тъоқб бар тъоқб мерасанд ин ҷо

چو فرزندان تعاقب بر تعاقب می رسند این جا

Чунин рафтаст аз мабдаи мадори ҳикмати авло

چنین رفت است از مبدا مدار حکمت اولا

Ҳиҷоби роҳ ӯ шуд гандуму боз аз пушаймонӣ

حجاب راه او شد گندم و باز از پشیمانی

Ба истиғфори нодонӣ ба ҷинат боз шуд мавло

به استغفار نادانی به جنت باز شد مولا

Ба сами ъмӣ аз мабда қалам рафтаст бар аҷзо

به صُمّ عُمی از مبدا قلم رفت است بر اجزا

Асм чун башнавад асрор ва чун бинад ба ҳақи аъмо

اصم چون بشنود اسرار و چون بیند به حق اعما

Бибояд сохт ҳар касро ба ртбт бо насиби худ

بباید ساخت هر کس را به رتبت با نصیب خود

Хизрро чашма Эй дод ва кулем аллоҳро аФъо

خضر را چشمه ای داد و کلیم الله را افعا

Набошад ҳамчуи рӯҳи аллоҳи Яҳудоро дамии муҳаррам

نباشد همچو روح الله یهودا را دمی محرم

Дами номаҳрамон дар мо нагирад чун дами ъисо

دمِ نامحرمان در ما نگیرد چون دمِ عیسا

Муқарар кард ҳар касро насибии мутлақ аз мабда

مقرر کرد هر کس را نصیبی مطلق از مبدا

Ба ҳукми зоҳиру ботини қасими фитрати авло

به حکم ظاهر و باطن قسیم فطرت اولا

Ду кунаст ар шӯии як рӯй онгаҳ равшанат гардад

دو کون است ار شوی یک روی آنگه روشنت گردد

Шариъати ҷодаи дунёи қиёмати мабдаи ъқбо

شریعت جادة دنیا قیامت مبدا عقبا

Нзории гирди худ гаштан чу карами пелаи тан то кӣ

نزاری گرد خود گشتن چو کرم پیله تن تا کی

Шунид ман алайҳои ?фони ҳамаи мавлои ҳўолоълӣ

شنید من علیها فان همه مولی هوالاعلی