Қиёмат аз ҷаҳон борӣ барояд
قیامت از جهان باری برآید
Чунин сарв ар ба гулзорӣ барояд
چنین سرو ار به گلزاری برآید
Ниқоб аз рӯй агар хоҳӣ барандохт
نقاب از روی اگر خواهی برانداخت
Азин ошӯб бисёре барояд
ازین آشوب بسیاری برآید
Маро гӯйанд бекорӣ макун пеш
مرا گویند بی کاری مکن پیش
Бакӯшам ҳам магар корӣ барояд
بکوشم هم مگر کاری برآید
Чу сӯзан шуд вуҷӯдам дар хаёлаш
چو سوزن شد وجودم در خیالش
з поем оқибат хорӣ барояд
ز پایم عاقبت خاری برآید
Умедӣ нест сӯзанро ки рӯзӣ
امیدی نیست سوزن را که روزی
Сараш аз ҳабиби дил дорӣ барояд
سرش از حبیبِ دل داری برآید
Чаҳ кам гардад зи дили дорӣ ки борӣ
چه کم گردد ز دل داری که باری
Дамии гирди дил ёрӣ барояд
دمی گردِ دلِ یاری برآید
Чаҳ хоҳад кард ҷузи таслими мазлӯм
چه خواهد کرد جز تسلیم مظلوم
Агар дасти ситам горӣ барояд
اگر دستِ ستم گاری برآید
Ба ҳар кӯе ки бигузаштам рақибӣ
به هر کویی که بگذشتم رقیبی
Ба рӯем ҳам чу деворӣ барояд
به رویم هم چو دیواری برآید
Назар бар моҳи тобон гар фикандам
نظر بر ماهِ تابان گر فکندم
Ба чашмами одамӣ хорӣ барояд
به چشمم آدمی خواری برآید
Нзории ҳоҷатии дорӣ ба зорӣ
نزاری حاجتی داری به زاری
Накӯи зани фоли гӯ оре барояд
نکو زن فال گو آری برآید
Шабигар дар канорами орм майонаш
شبی گر در کنارم آرم میانش
Ҳамаи умеди ман борӣ барояд
همه امیّدِ من باری برآید