Ҳазари зи фитнаи он тарки маст май бояд

حذر ز فتنۀ آن ترکِ مست می باید

Чунон ки ҳар ки бигирад з даст бирабоед

چنان که هر که بگیرد ز دست برباید

Ки Зуҳра дорад аз он санги дил ки бирабоед

که زهره دارد از آن سنگ دل که برباید

Магар касе ки ба ҷон илтифот нанамояд

مگر کسی که به جان التفات ننماید

Дилӣ ба ҳар сари мӯеи зи зулф бар бандад

دلی به هر سرِ مویی ز زلف بر بندد

Агар гиреҳи зи каманд нғўлаҳ бигушоед

اگر گره ز کمندِ نغوله بگشاید

Миёни роҳи биё то бгирмши доман

میانِ راه بیا تا بگیرمش دامن

Ба додхоҳи бубинам казу чаҳ ме ояд

به دادخواه ببینم کزو چه می آید

Чу дил бирафт ба як бӯса илтифот кунам

چو دل برفت به یک بوسه التفات کنم

Вагар серум баравад низ гӯ бирав шояд

و گر سرم برود نیز گو برو شاید

з рӯй хуб чу ахлоқи зишт қоида нест

ز رویِ خوب چو اخلاقِ زشت قاعده نیست

Бад-ӣни қадар на бар онам ки манъ фармоед

بدین قدر نه بر آنم که منع فرماید

Яқинам ар ҳамаи ҷузи об зиндагонӣ нест

یقینم ار همه جز آبِ زندگانی نیست

Ба хӯни ҳам чу манӣ даст дар нёлоид

به خونِ هم چو منی دست در نیالاید

Ба ҳасан ғарра набошад магар чу ме донад

به حسن غّره نباشد مگر چو می داند

Ки гул ба боғи пас аз ҳафта ӣӣ наме поед

که گل به باغ پس از هفته یی نمی پاید

Ки дар замона бар осоед аз ҳаёти дамӣ

که در زمانه بر آساید از حیات دمی

Касе ки як нафас аз айш бар наёсоед

کسی که یک نفس از عیش بر نیاساید

Нзорёи ду се рӯзӣ ки ҳаст тоза бар ой

نزاریا دو سه روزی که هست تازه بر آی

Ки аз ҳаёти ҳусӯли марои дамӣ бояд

که از حیات حصولِ مرا دمی باید