Маломат нест гар гӯям маро бо дӯст май бояд

ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می باید

Магари қозии бад-ӣни фатвои ҷавобӣ боз фармоед

مگر قاضی بدین فتوا جوابی باز فرماید

Чу маҷнӯн аз ғами Лайлӣ агар зорӣ кунам зебад

چو مجنون از غمِ لیلی اگر زاری کنم زیبد

Чу Фарҳод аз лаби ширин агар шурӣ кунам шояд

چو فرهاد از لبِ شیرین اگر شوری کنم شاید

Аз он тарсам ки қозӣ гуяд ин аз шаръ берун аст

از آن ترسم که قاضی گوید این از شرع بیرون است

Битарсад ӯ ҳам аз таънаи дарин фан саъй нанамояд

بترسد او هم از طعنه درین فن سعی ننماید

Ба рӯй мардумон гуяд ки шарти ишқ он бошад

به رویِ مردمان گوید که شرطِ عشق آن باشد

Ки ҳар шаби дӯди ҳасрат то ба рӯз аз дидаи полоид

که هر شب دودِ حسرت تا به روز از دیده پالاید

з по нанишинад ва бар сари занон дар шаҳр ме гардад

ز پا ننشیند و بر سر زنان در شهر می گردد

Ба оҳи оташин аз осмон сайёра бирабоед

به آهِ آتشین از آسمان سیّاره برباید

Дамӣ бар ваҷд наҷад оради замонӣ бо сабъ гардад

دمی بر وجد نجد آرد زمانی با سبع گردد

Миён бар бесутуни бандади камар бар кӯҳ бигушоед

میان بر بیستون بندد کمر بر کوه بگشاید

Ба шарҳи ақлу қаҳри ишқ пжмонасту пӯшида

به شرحِ عقل و قهرِ عشق پژمان است و پوشیده

Ки ҳар кӯ дил бидод аз даст беш аз худ наёсоед

که هر کو دل بداد از دست بیش از خود نیاساید

Нзориро ба ҷуз зорӣ намонда сет эй мусулмонон

نزاری را به جز زاری نمانده ست ای مسلمانان

Нзорӣ чун кунад мискин чу кораш бар наме ояд

نزاری چون کند مسکین چو کارش بر نمی آید

Магари ҳам оқибати борӣ ба зар рӯзӣ диҳад ӯ ро

مگر هم عاقبت باری به زر روزی دهد او را

Бад-ӣни сайқали з рӯй хотираш зангор бизадойад

بدین صیقل ز رویِ خاطرش زنگار بزداید