Зон гӯшаи даҳан ки шукр мекунӣ нисор

زان گوشۀ دهن که شکر می کنی نثار

Як бӯса бемкос бидиҳ ҷон ман биор

یک بوسه بی مِکاس بده جانِ من بیار

Гардани макаш нғўлаҳ бидиҳ кӯдакӣ макун

گردن مکش نغوله بده کودکی مکن

Дар чошнии бӯса ғараз нест сар дар ор

در چاشنیِ بوسه غرض نیست سر در آر

Лоиқ буд бар омада то бар лаби ту май

لایق بود بر آمده تا بر لبِ تو می

Ман ҳам чу чашми масти ту афтода дар хумор

من هم چو چشمِ مستِ تو افتاده در خمار

Кӯтаҳи мадори дасти ман аз лаб ки даври бод

کوته مدار دستِ من از لب که دور باد

Гули зори оризати зи забони дарози хор

گل زارِ عارضت ز زبانِ درازِ خار

Неи не ки ҳаст оризи ту сабзаи зори ҷон

نی نی که هست عارضِ تو سبزه زار جان

На сабзаи брдмди зи лаби чашмаи нави баҳор

نه سبزه بردمد ز لبِ چشمه نو بهار

Гар пурсад аз ту муддаӣ эй кони хати сиёҳ

گر پرسد از تو مدّعی ای کآن خطِ سیاه

Бар ориз ту чист машав тайра зинҳор

بر عارضِ تو چیست مشو طیره زینهار

Гӯ анбараст бар тибқ сим карда ҳал

گو عنبرست بر طبقِ سیم کرده حل

ё машки суда бар варақи сурхи гули нисор

یا مشکِ سوده بر ورقِ سرخ گل نثار

Гӯи гирд рӯй чун қамарами нақши банди ҳасан

گو گِردِ رویِ چون قمرم نقش بندِ حسن

Хоҳад кашид доира ӣӣ офтоби вор

خواهد کشید دایره یی آفتاب وار

ё шабнамаст бар тарафи барги Настаран

یا شبنم است بر طرفِ برگِ نسترن

ё кавсараст ва бар лаби кавсари бунафшаи зор

یا کوثرست و بر لبِ کوثر بنفشه زار

ё кӯзаи наботи миёни гулоби дон

یا کوزۀ نبات میانِ گلاب دان

ё чашмаи ҳаёти сиёҳяши барканор

یا چشمۀ حیات سیاهیش برکنار

Венаи ҳуҷҷат ар қабул надорад бигӯ ки ҳаст

وین حجّت ار قبول ندارد بگو که هست

Дӯди дили нзории шӯридаи рӯзгор

دودِ دلِ نزاریِ شوریده روزگار