Боғ чу дибоўшии сет дар қадами навбаҳор
باغ چو دیباوشیست در قدم نوبهار
Нолаи мурғон хушаст бар рухи гули зори зор
نالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار
Чун зи насими сабои гашти муаттари ҳаво
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوا
Фохта шуд бо наво бар сар ҳар кӯҳ сор
فاخته شد با نوا بر سرِ هر کوهسار
Хез ва ду се бодаи хури пардаи худро бадар
خیز و دو سه بادهخور پردۀ خود را بدر
Пас кун эй хуши писари рози ниҳони ошкор
پس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار
Аз тараби булбулии хуфта ба зери гулӣ
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلی
Маст чу лоиъқлии хирмани гул дар канор
مست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار
Айши ҳамин як нафас бош нзорӣу бас
عیش همین یک نفس باش نزاری و بس
Дар раҳи дигари ҳаваси хосса ба фасли баҳор
در رهِ دیگر هوس خاصه به فصلِ بهار