Агар чунон ки ту доне ва ман ба хилвати роз

اگر چنان که تو دانی و من به خلوت راز

Шабӣ дигар ба муроди дилати бубинами боз

شبی دگر به مراد دلت ببینم باز

Ҳазор бор ба пояти дроФтм аз сари дард

هزار بار به پایت درافتم از سر درد

Ба дидаи хок дарат бистарам ба сади эъзоз

به دیده خاک درت بستُرم به سد اعزاز

Ту ҳамчуи хирмани гули пеш ва ман чу булбули маст

تو همچو خرمنِ گل پیش و من چو بلبل مست

Ба лоба мекунам аз сӯзи синаи ғами пардоз

به لابه می‌کنم از سوز سینه غم پرداز

Марои намоз ба миҳроби тоқ абрӯӣ туаст

مرا نماز به محراب طاق ابروی توست

Ба ҳеҷ шаръ раво нест дар ду қиблаи намоз

به هیچ شرع روا نیست در دو قبله نماز

Маро агар чаҳ ниёз аз биҳишти даври андохт

مرا اگر چه نیاز از بهشت دور انداخت

Туро расад ки кунӣ бар нажоди одами ноз

تو را رسد که کنی بر نژاد آدم ناز

Муқарараст алии алъоқбаҳ ки фош кунад

مقرّرست علی العاقبه که فاش کند

Ду чашми масти ту розам ба ғамзаи ғаммоз

دو چشم مست تو رازم به غمزهٔ غمّاز

Чаро ду дида бидӯзанд бозро доне

چرا دو دیده بدوزند باز را دانی

Ки то чу ром шавад дидаро наҷуед боз

که تا چو رام شود دیده را نجوید باز

Агар зи бод сабо бишинавӣ ҳадис ман аст

اگر ز باد صبا بشنوی حدیث من است

Ки нарми нарм бурун ояд аз дарахти овоз

که نرم نرم برون آید از درخت آواز

Вагар қиёс кунӣ мурғи ним ҷон ман аст

و گر قیاس کنی مرغ نیم جان من است

Кабӯтарӣ ки ба бом ту мекунад парвоз

کبوتری که به بام تو می‌کند پرواز

Нзорё шудае мубтало дигар бора

نزاریا شده‌ای مبتلا دگر باره

НгФтмт ки нае марди рози ишқи мбоз

نگفتمت که نه‌ای مرد راز عشق مباز

Замонаи бал аҷабӣ мекунад ки ҳар соъат

زمانه بُل عجبی می‌کند که هر ساعت

Мшъбдӣ дигар оради буруни зи пардаи роз

مشعبدی دگر آرد برون ز پردهٔ راز