Гар худои давлат ва бахтам диҳаду умри дароз

گر خدا دولت و بختم دهد و عمر دراز

Дида равшан кунам аз хоки сари кӯии ту боз

دیده روشن کنم از خاک سر کوی تو باز

Остонат ба тазаррӯъи з худо ме хоҳам

آستانت به تضرع ز خدا می‌خواهم

Ки накарда сет касе ҷуз ба ниёзи ин дар боз

که نکرده ست کسی جز به نیاز این در باز

Кас надонам ки дар ин вартаи маро чора кунад

کس ندانم که در این ورطه مرا چاره کند

Ману даргоҳи худованди таъолӣу ниёз

من و درگاه خداوند تعالی و نیاز

Рӯй дар рӯй ту мехоҳаму кунҷии ҳамаи умр

روی در روی تو می‌خواهم و کنجی همه عمر

Бар ҳамаи халқ ҷаҳон карда дар инси фароз

بر همه خلق جهان کرده در انس فراز

Ман таассуб накунам ҳаркии маро айб кунад

من تعصب نکنم هرکه مرا عیب کند

Қавли бдгўии яқинам ки маҳоласту муҷоз

قول بدگوی یقینم که محال است و مجاز

Оташи сӯхта аз хом напурсед оре

آتش سوخته از خام نپرسید آری

Мункир ишқ надорад хабар аз олами роз

منکر عشق ندارد خبر از عالم راز

Ҷигарам хӯн шуд аз андеша бе ҳам нафасӣ

جگرم خون شد از اندیشهٔ بی هم‌نفسی

Муҳаррамии кӯ ки бадви қисса тавон кард оғоз

محرمی کو که بدو قصه توان کرد آغاز

Булбулонро буд охир ки биноланд ба ҳол

بلبلان را بود آخر که بنالند به حال

Ман худ он Зуҳра надорам ки барорам овоз

من خود آن زهره ندارم که برآرم آواز

Сари худ низ ҳамм нест ки аз сояи худ

سر خود نیز همم نیست که از سایهٔ خود

Ҳастам аз бими гурезанда ва чу тиҳу аз боз

هستم از بیم گریزنده و چو تیهو از باز

Дӯш бо дили зи парешоне худ ме гуфтам

دوش با دل ز پریشانی خود می‌گفتم

Ту бад-ӣни муҳташами афкандае аз неъмату ноз

تو بدین محتشم افکنده‌ای از نعمت و ناز

Гуфт оре ки на ҳамвора шаби васл буд

گفت آری که نه همواره شب وصل بود

Рўзкӣ чанд сабурӣ кун ва бо ҳиҷр бисоз

روزکی چند صبوری کن و با هجر بساز

Кас наёрад ба ҳияли домани тақдир ба каф

کس نیارد به حیل دامن تقدیر به کف

Дасти тадбир чаҳ кӯтоҳи нзорӣ чаҳ дароз

دست تدبیر چه کوتاه نزاری چه دراز

Майли мурғ аз тарафи донау ғофил ки қазо

میل مرغ از طرف دانه و غافل که قضا

Ба сари доми бало май барадаш дар парвоз

به سر دام بلا می‌بردش در پرواز