Марогар ақл гуяд муттақе бош

مرا گر عقل گوید متّقی باش

Наёрам буд бо риндони авбош

نیارم بود با رندانِ اوباش

Вагар ногоҳ ишқ аз дар даройад

وگر ناگاه عشق از در درآید

Кунад холии мақом аз ақл вае кош

کند خالی مقام از عقل و ای کاش

Рақибами гӯи турш манишин макун шӯр

رقیبم گو ترش منشین مکن شور

Ки ман маҷрӯҳаму ёрами намаки пош

که من مجروحم و یارم نمک پاش

Сазадгар дидаи афъии нхорӣ

سزد گر دیدۀ افعی نخاری

Ба таънаи синаи ушшоқи мхрош

به طعنه سینۀ عشّاق مخراش

Марои борӣ агарчӣ май гзоид

مرا باری اگرچه می گزاید

Наме тарсади зи тоби зулфи ҷмош

نمی ترسد ز تابِ زلفِ جَمّاش

Ту бо могар ба сулҳигар ба ҷангӣ

تو با ما گر به صلحی گر به جنگی

Ту доне нест моро бо ту пархош

تو دانی نیست ما را با تو پرخاش

Нзории дам ба дам май сӯз хуш бош

نزاری دم به دم می سوز خوش باش

намегӯям чу хом афсурда ме бош

نمی گویم چو خام افسرده می باش

Валикини рози мо пӯшида май дор

ولیکن رازِ ما پوشیده می دار

Макун асрор пинҳонӣ макун фош

مکن اسرارِ پنهانی مکن فاش

Мадаи раҳи дуздро бар ганҷи султон

مده ره دزد را بر گنج سلطان

Муҳаббати хона холӣ кун зи авбош

محبّت خانه خالی کن ز اوباش