Дило хок дар дидаи ақли пош

دلا خاک در دیدۀ عقل پاش

На аз хештани оқилӣ бар тарош

نه از خویشتن عاقلی بر تراش

Агар аҳли дунё забунанду хор

اگر اهلِ دنیا زبون اند و خوار

Ту бории гадои азин хайл бош

تو باری گدایی ازین خیل باش

Ва боли ту дар офариниши туе

و بالِ تو در آفرینش تویی

Набӯдӣ тӯии ту дар асли кош

نبودی تویِ تو در اصل کاش

Бар афкандаро чун дарав маҳв шуд

بر افکنده را چون درو محو شد

Тавон кард тасдиқи нисбат ба моаш

توان کرد تصدیقِ نسبت به ماش

Ба ҷонӣ дигар зиндаанд аҳли дил

به جانی دگر زنده اند اهلِ دل

Ғизои муҳаққиқ на нонасту ош

غذایِ محقّق نه نان است و آش

Маломатгар муддаии гӯи мудом

ملامت گرِ مدّعی گو مدام

Ба таънаи дили аҳли дил май харош

به طعنه دلِ اهلِ دل می خراش

Агар пӯстат чун нухуд дар кашанд

اگر پوستت چون نخود در کشند

Нишоед ки сафро кунӣ ҳам чу моаш

نشاید که صفرا کنی هم چو ماش

Ндонӣ ндонӣ ки мардони ҳақ

ندانی ندانی که مردانِ حق

Накарданд асрори пӯшидаи фош

نکردند اسرارِ پوشیده فاش

Куҷогар даройад нишинад сурӯш

کجا گر درآید نشیند سروش

Магари хона холӣ кунӣ аз қумош

مگر خانه خالی کنی از قماش

Ту махлуқӣу офаринанда ро

تو مخلوقی و آفریننده را

Ндонӣ набинӣ ба ақли маош

ندانی نبینی به عقلِ معاش

Киро бинӣ ар ӯ нагӯяд бибин

که را بینی ار او نگوید ببین

Киро бошӣ ар ӯ нагӯяд ббош

که را باشی ار او نگوید بباش