Аз онам халқ мехонанд қлош

از آنم خلق می‌خوانند قلّاش

Ки дар шӯрам чу байнами зулфи ҷмош

که در شورم چو بینم زلفِ جَمّاش

Нигин дар ҳалқа чун бошад гирифтор

نگین در حلقه چون باشد گرفتار

Манам дар ҳалқаи риндони қлош

منم در حلقۀ رندانِ قلّاش

Маро бо дӯстон сулҳаст ва бо ман

مرا با دوستان صلح است و با من

Ҳамеша дӯстонро ҷангу пархош

همیشه دوستان را جنگ و پرخاش

Қабули панд худбинон надорам

قبولِ پندِ خودبینان ندارم

Азин ҷо мекунанд асрори ман фош

از اینجا میکنند اسرارِ من فاش

Рақибами гӯ ба сӯзани дида бар дуз

رقیبم گو به سوزن دیده بردوز

Ҳасудами гӯ ба нашутур сина бихарош

حسودم گو به نشتر سینه بخراش

Муҳаббат аз дилам натавон буруни барад

محبّت از دلم نتوان برون برد

Чаҳ ғам дорам зи бдгўёни фаҳҳош

چه غم دارم ز بدگویانِ فحّاش

Чаҳ ҳосили ақлро аз суҳбати ишқ

چه حاصل عقل را از صحبتِ عشق

Шуъоъи офтобу чашми хафоаш

شعاعِ آفتاب و چشمِ خفّاش

Марои ин кор бо ишқи аўФтодаҳи сет

مرا این کار با عشق اوفتاده‌ست

Ту борӣ ҳолиё аз ақл хуш бош

تو باری حالیا از عقل خوش باش

Серуми пари шӯри ишқ аз моҳи рӯеи сет

سرم پر شورِ عشق از ماه‌رویی‌ست

Ки дар базмаш сазад сад Зуҳраи фаррош

که در بزمش سزد صد زُهره فرّاش

Вале ӯ подшозодаҳи сет ва ман ринд

ولی او پادشازاده‌ست و من رند

Аҷабгар сари фурӯди орад ба авбош

عجب گر سر فرود آرد به اوباش

Манам девонаи занҷири зулфаш

منم دیوانۀ زنجیرِ زلفش

Ки будӣ ҳалқа ӣӣ дар ҳалқи ман кош

که بودی حلقه‌ای در حلقِ من کاش

Нзорӣ фахр кун бар сари фарозон

نزاری فخر کن بر سر فرازان

Агар дастат диҳад бӯсидани пош

اگر دستت دهد بوسیدنِ پاش

Паёпай аз нисори калаку дида

پیاپی از نثارِ کلک و دیده

Гуҳар май резу марворид май пош

گهر می‌ریز و مروارید می‌پاش