Дӯст медорам хумори чашми масташ

دوست می دارم خمارِ چشم مستش

Ва оннигору нақш бар симинаи дасташ

و آن نگار و نقش بر سیمینه دستش

Аз куҷо гӯям ки аз сар то ба поиш

از کجا گویم که از سر تا به پایش

Дар никуӣ ҳар чаҳ битавон гуфт ҳасташ

در نکویی هر چه بتوان گفت هستش

Сарвро бо он баландӣ ғайрат ояд

سرو را با آن بلندی غیرت آید

Аз қиёмат кардани болои пасташ

از قیامت کردنِ بالایِ پستش

Гар намӯдорӣ ба чин уфтад зи рӯйиш

گر نموداری به چین افتد ز رویش

Қибла созад мардуми сӯрати парастиш

قبله سازد مردمِ صورت پرستش

Ҳар киро бархест аз савдоӣ ӯ дил

هر که را برخاست از سودایِ او دل

Дам ба дами Меҳрӣ дигар дар ҷон нишасташ

دم به دم مهری دگر در جان نشستش

эй дариғо тавбаи даҳ солаи ман

ای دریغا توبۀ ده سالۀ من

Гарчи муҳкам буд ҳам дар ҳам шикасташ

گرچه محکم بود هم در هم شکستش

Халқ мегуяд нзориро чунин дил

خلق می گوید نزاری را چنین دل

Дар чунон шухӣ намебоист басташ

در چنان شوخی نمی بایست بستش

Аз қазои ишқи натавонади бҷстн

از قضایِ عشق نتواند بجستن

Бас ки ҷон аз таънаи душмани бхстш

بس که جان از طعنۀ دشمن بخستش