Фикан эй бахти як раҳи устихонами зери девораш

فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش

Ки ғавғои сегон аз ҳол ман созад хабардораш

که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش

Ба синаи доғи болои алифи сӯзам ки пеш ӯ

به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او

Чу сари пеши афканами байнам дар он ойӣнаи рух сораш

چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش

Ба олам май фурушад ҳар дамами савдои зулф ӯ

به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او

Ки ҳаст аз тоби хуршеди рух ӯ гарми бозораш

که هست از تابِ خورشیدِ رخ او گرم بازارش

Ҳамаи шаби санги ғам бар сина май кӯбам кигар рӯзӣ

همه شب سنگِ غم بر سینه می کوبم که گر روزی

Рақиб ӯ занад санги ҷафо кам бошад озораш

رقیبِ او زند سنگِ جفا کم باشد آزارش

Шуд аз куштан ба номами қуръаи меҳнати чунон суда

شد از کشتن به نامم قرعۀ محنت چنان سوده

Ки даврони баҳри таскини дили мо сохт тӯмораш

که دوران بهرِ تسکینِ دلِ ما ساخت طومارش

Дарин бустон машав мағрури ҳасани гул чаҳ май доне

درین بستان مشو مغرورِ حُسن گل چه می دانی

Ки ҳаст олӯдаи заҳри ҷудои нӯк ҳар хораш

که هست آلودۀ زهرِ جدایی نوکِ هر خارش

Нзории мард дар кӯяш ба зории шоми ғами гӯйӣ

نزاری مرد در کویش به زاری شامِ غم گویی

Ки дигари ҳеҷ гуҳи номад ба гӯшами нолаи зораш

که دیگر هیچ گه نامد به گوشم نالۀ زارش