Ҳайҳот нзорӣ бингар бӯсаи сетонаш

هیهات نزاری بنگر بوسه ستانش

Зулфаш бикаш ва лаб багазу бӯсаи сетонаш

زلفش بکش و لب بگز و بوسه ستانش

Бо он ки чунин аст машав ғарра ба ҳасанаш

با آن که چنین است مشو غرّه به حسنش

Бекор чаро бошӣ магузор чунонаш

بی کار چرا باشی مگذار چنانش

Магрез зи тири мижаи масташ агарчӣ

مگریز ز تیرِ مژۀ مستش اگرچه

То гӯш кашида хами абрӯӣ камонаш

تا گوش کشیده خمِ ابرویِ کمانش

То аз лаби ширинаши бӯсаи нстонӣ

تا از لبِ شیرینش بوسه نستانی

Ширини сет чаҳ май доне ё шӯри даҳонаш

شیرین ست چه می دانی یا شور دهانش

То буи намак дорад ё лиззати шукр

تا بویِ نمک دارد یا لذّتِ شکّر

Ҷуз он нашносад ки мкидаҳи сети даҳонаш

جز آن نشناسد که مکیده ست دهانش

Сар дар сари ширин лабаш кард чу Фарҳод

سر در سرِ شیرینِ لبش کرد چو فرهاد

Бо ҳар ки навид шукрӣ дод забонаш

با هر که نویدِ شکری داد زبانش

Он кас ки бабўсед гумонаст яқинаш

آن کس که ببوسید گمان است یقینش

Вони кас ки набӯсед яқинаст гумонаш

وآن کس که نبوسید یقین است گمانش

Аз тиркши ғамза ӯ рӯй напечед

از تیرکشِ غمزۀ او روی نپیچید

Гар ҳар мижа дар дида шавад ҳам чу синонаш

گر هر مژه در دیده شود هم چو سنانش

Бе чораи нзорӣ чаҳ ҳикоят кунад аз васл

بی چاره نزاری چه حکایت کند از وصل

Ҳаргиз ба канорӣ нарасида з майонаш

هرگز به کناری نرسیده ز میانش