Ҳазор ёди сари панҷаи нгоринш

هزار یادِ سرِ پنجۀ نگارینش

Ҳазор ёди биногвашу ақди парвинаш

هزار یادِ بناگوش و عِقدِ پروینش

Канор ман шавад аз ашк то миёни пурхӯн

کنار من شود از اشک تا میان پرخون

Чу ёдам ояд аз он панҷаи нгоринш

چو یادم آید از آن پنجۀ نگارینش

зи бас тапидани дил чун гиреҳ шавам дарҳам

ز بس تپیدنِ دل چون گِره شوم درهم

Чу ёдам ояд аз он зулфи анбари огӣнаш

چو یادم آید از آن زلفِ عنبر آگینش

зи дидаи зари тибқ рӯй дар гуҳари гирам

ز دیده زر طبقِ روی در گهر گیرم

Чу ёдам ояд аз он синаҳои симинаш

چو یادم آید از آن سینه هایِ سیمینش

Чу нофи оҳӯии чин дар дилам бисӯзад хӯн

چو نافِ آهویِ چین در دلم بسوزد خون

Чу ёдам ояд аз он турраҳои парчинаш

چو یادم آید از آن طرّه هایِ پرچینش

Насими перҳан Юсуфам расад ба димоғ

نسیمِ پیرهنِ یوسفم رسد به دماغ

Чу ёдам ояд аз он накҳати арақи чинаш

چو یادم آید از آن نکهتِ عرق چینش

Бароядам ба димоғи оташ аз ҳарорати меҳр

برآیدم به دماغ آتش از حرارتِ مهر

Чу ёдам ояд аз он ғамзаҳои пркинш

چو یادم آید از آن غمزه هایِ پرکینش

Шавад рух чу зрирми зи ашки сим андӯд

شود رخِ چو زریرم ز اشکِ سیم اندود

Чу ёдам ояд аз он ҳалқаҳои зарринаш

چو یادم آید از آن حلقه هایِ زرّینش

Аз оби шӯри серуми гиря тар кунад доман

از آبِ شور سرم گریه تر کند دامن

Чу ёдам ояд аз он хандаҳои ширинаш

چو یادم آید از آن خنده هایِ شیرینش

Ҳазор бор барояд зи ғуссаи ҷон ба лабам

هزار بار برآید ز غصّه جان به لبم

Чу ёдам ояд аз он расму роҳу ойинаш

چو یادم آید از آن رسم و راه و آیینش

Ҳамин хушаст ки аз вақти ёд кардани дӯст

همین خوش است که از وقتِ یاد کردنِ دوست

Хушаст вақти нзории зори мискинаш

خوش است وقتِ نزاریِ زارِ مسکینش