Онро ки гумон шавад яқинаш

آن را که گمان شود یقینش

Бархест ҳамаи ҷаҳон ба кинаш

برخاست همه جهان به کینش

Онро ки з буд худ бурун шуд

آن را که ز بود خود برون شد

Бар сидра кунанд офариниш

بر سدره کنند آفرینش

Он амр ки ақл аз ӯст фоиз

آن امر که عقل از اوست فایض

Ишқаст вале магӯ чунинаш

عشق است ولی مگو چنینش

Он меҳр ки доштӣ сулаймон

آن مهر که داشتی سلیمان

Доне ки чаҳ буд бар нигинаш

دانی که چه بود بر نگینش

Ту ҳеҷ мабош то ббошд

تو هیچ مباش تا بباشد

Маҳкӯми ту кули офариниш

محکوم تو کل آفرینش

Аз хеш ба дар намешавад ақл

از خویش به در نمی شود عقل

То ишқ намешавад қаринаш

تا عشق نمی شود قرینش

Ҷононаи мо висол карда сет

جانانه ما وصال کرده ست

Аммо ту ба чашми худ мубинаш

اما تو به چشم خود مبینش

ӯро натавон ба чашм шак дид

او را نتوان به چشم شک دید

Ало ки ба дидаи яқинаш

الا که به دیده یقینش

эй боди сабои зи мо фурӯи гӯй

ای باد صبا ز ما فرو گوی

Ҳарфӣ ба ду гӯши нозанинаш

حرفی به دو گوش نازنینش

Мардему з мо намекунад ёд

مردیم و ز ما نمی کند یاد

Бар гӯии ҳикоятӣ аз инаш

بر گوی حکایتی از اینش

Чун ҳалқа расад магар ба гӯшаш

چون حلقه رسد مگر به گوشش

Зории нзории ҳазинаш

زاری نزاری حزینش