зи дасти муддаӣони як змонкии шаби дӯш

ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوش

Шробкии ду се дар хизматат накардам нӯш

شرابکی دو سه در خدمتت نکردم نوش

Ба рӯзгори шабии дигар иттифоқ уфтад

به روزگار شبی دیگر اتفاق افتد

Ки пои бӯси ту ҳосил кунему дасти оғӯш

که پای بوس تو حاصل کنیم و دست آغوش

Бар оташи ҷигарами рези як дами оби висол

بر آتش جگرم ریز یک دم آب وصال

Каз андаруни вуҷӯдам ба сари баромади ҷӯш

کز اندرون وجودم به سر برآمد جوش

Қабо макун чу гиребони ғунчаи парда ӣ ман

قبا مکن چو گریبان غنچه پرده ی من

Ки ҳамчуи булбули мастам дароварӣ ба хурӯш

که همچو بلبل مستم در آوری به خروش

Ғами ту ҳарчӣ даройам ки бо ту баргӯем

غم تو هرچه درآیم که با تو برگویم

Шикеб май наад ангушт бар лабам ки хамӯш

شکیب می نهد انگشت بر لبم که خموش

Чаҳ бок агар зи пасам муддаӣ ҷафо гуяд

چه باک اگر ز پسم مدعی جفا گوید

Миннат ба пеш барам чун ғуломи ҳалқа ба гӯш

منت به پیش برم چون غلام حلقه به گوش

Биё ки умр гиромӣ бирафт ёри азиз

بیا که عمر گرامی برفت یار عزیز

Макун саодати имшаби мадаи зи даст чу дӯш

مکن سعادت امشب مده ز دست چو دوش

Биор бодаи софӣ ки бо ту дар рамазон

بیار باده صافی که با تو در رمضان

Фурӯи барад ба сафои сӯфии мураққаъи пӯш

فرو برد به صفا صوفی مرقع پوش

Нахуст худ бихӯр он гуҳ ба дӯсти комии пар

نخست خود بخور آن گه به دوست کامی پر

Бидиҳ ба дасти нзорӣ ва бар фалаки зани дӯш

بده به دست نزاری و بر فلک زن دوش