Биҳиштаст хмхонаҳ май фуруш

بهشت است خمخانه می فروش

Фурӯи моя чун шираи гӯ бар мҷўш

فرو مایه چون شیره گو بر مجوش

На дар хулди ҷӯй шаробаст пок

نه در خلد جوی شراب است پاک

Қиёмат аз он кард хоҳанд нӯш

قیامت از آن کرد خواهند نوش

Чу бар ёди аҳл қиёмат хӯрем

چو بر یاد اهل قیامت خوریم

Чаҳ ғами мӯҳтасиби гӯи баровари хурӯш

چه غم محتسب گو برآور خروش

зи муштии гадои пешаи худ стоӣ

ز مشتی گدا پیشه خود ستای

Адовати харони ибодати фуруш

عداوت خران عبادت فروش

Чаҳ ояд ба ҷузи фӯҳшу фисқу фуҷур

چه آید به جز فحش و فسق و فجور

Нигаҳдори худро аз эшон бакӯш

نگهدار خود را از ایشان بکوش

Ҷаҳони дида гонанд нодидаи ҳеҷ

جهان دیده گان اند نادیده هیچ

Ҳамаи ҳарзаи гӯйу фасонаи нюаш

همه هرزه گوی و فسانه نیوش

Дар ин низ сиррӣ буд то чаро

در این نیز سرّی بود تا چرا

Кар ва кӯр бошанд бо чашму гӯш

کر و کور باشند با چشم و گوش

Ҳақиқат ндонанд бозори муҷоз

حقیقت ندانند بازار مجاز

Ндонанд Иблиси боз аз сурӯш

ندانند ابلیس باز از سروش

Агар марди ориф буд дар миён

اگر مرد عارف بود در میان

Чаҳ дар нахи нсиҷ ва чаҳ пашминаи пӯш

چه در نخ نسیج و چه پشمینه پوش

Маро дар хароботи мардони талаб

مرا در خرابات مردان طلب

Чунин гуфт боман ба илҳоми дӯш

چنین گفت بامن به الهام دوش

Нзории Марв беш густохи вор

نزاری مرو بیش گستاخ وار

Наме тарсӣ аз фош корӣ хамӯш

نمی ترسی از فاش کاری خموش

Агар май хурӣ май ба тартиби хур

اگر می خوری می به ترتیب خور

На чандон ки зоил кунад ақлу ҳуш

نه چندان که زایل کند عقل و هوش