Он мӯии бурӣда бар баннои гӯш

آن موی بریده بر بنا گوش

Куштаи сети маро ва карда мадҳуш

کشته ست مرا و کرده مدهوش

Нағзат бар рӯйу ғамзау чашм

نغزت برِ روی و غمزه و چشم

Хубаст сари дасту бозуу дӯш

خوبست سرِ دست و بازو و دوش

Гар май хоҳӣ ки олимии халқ

گر می خواهی که عالمی خلق

Зон зулф кунанд ҳалқа дар гӯш

زان زلف کنند حلقه در گوش

Мъҷри буна аз сару каллаи дор

مِعجر بنه از سر و کله دار

Дроъаҳ бияфкану қабои пӯш

دُرّاعه بیفکن و قبا پوش

эй тарки парии сифати ҳадисӣ

ای ترک پری صفت حدیثی

Зини ҳиндӯии худ ба лутфи бниўш

زین هندوی خود به لطف بنیوش

Бӯсӣ ки ҳазор ҷони бирзд

بوسی که هزار جان بیرزد

Осони осон ба ҳеҷ мафруш

آسان آسان به هیچ مفروش

Гар омада бӯдае зи фитрат

گر آمده بوده ای ز فطرت

Хос аз паии хӯни ман дар он кӯш

خاص از پی خون من در آن کوش

То ҷони бабрами магар чу кардам

تا جان ببرم مگر چو کردم

Тарки дилу дайну ?данеу ҳуш

ترک دل و دین و دنیی و هوش

Додӣ бустонам аз тугар ҳеҷ

دادی بستانم از تو گر هیچ

Сармасти дрормт ба оғӯш

سرمست درآرمت به آغوش

Онро ки ба ёд туаст зинда

آنرا که به یاد توست زنده

Якбора чунин макун фаромӯш

یکباره چنین مکن فراموش

Зони як нафасӣ ки дидамат дай

زآن یک نفسی که دیدمت دی

То рӯзи нхФтм аз ғамати дӯш

تا روز نخفتم از غمت دوش

Гӯйанд нзорё чаҳ будат

گویند نزاریا چه بودت

Венаи гиря ва нола чист хомӯш

وین گریه و ناله چیست خاموش

эй бехабарон бар оташи ишқ

ای بی خبران بر آتش عشق

Май сӯзам агар наме занами ҷӯш

می سوزم اگر نمی زنم جوش