То субҳ қиёмат нашавад завқи фаромӯш

تا صبح قیامت نشود ذوق فراموش

Онро ки кунад бо ту шабии даст дар оғӯш

آن را که کند با تو شبی دست در آغوش

Наққош агар ин рӯй бибинад мутаҳайир

نقاش اگر این روی ببیند متحیر

Чун сӯрат девор бимонад зи ту хомӯш

چون صورت دیوار بماند ز تو خاموش

Брмрдми девона чаҳ инкор ки оқил

برمردم دیوانه چه انکار که عاقل

То дар даҳанат менигарад меравад аз ҳуш

تا در دهنت می‌نگرد می‌رود از هوش

Сим аст намедонам агар оҷ кадом аст

سیم است نمی‌دانم اگر عاج کدام است

Конро бар ва гардан натавон гуфту баннои гӯш

کان را بر و گردن نتوان گفت و بنا گوش

Охир чаҳ балое ва чаҳ ошӯб ва чаҳ офат

آخر چه بلایی و چه آشوب و چه آفت

Шаҳрии зи ту пари фитнау шаҳрии зи ту бар ҷӯш

شهری ز تو پر فتنه و شهری ز تو بر جوش

Ҷавру ситаму ҳайфи рақиби ӣнҳама саҳл аст

جور و ستم و حیفِ رقیب این‌همه سهل است

Аз ёди ту бояд ки набошем фаромӯш

از یاد تو باید که نباشیم فراموش

Ёрон хабарам нест маломати мкнидм

یاران خبرم نیست ملامت مکنیدم

Афтода чу байнед чаҳ пурсед зи мадҳуш

افتاده چو بینید چه پرسید ز مدهوش

Бо кас натавон гуфт ки куштааст ки қотил

با کس نتوان گفت که کشته است، که قاتل

Маҷрӯҳи бкрдаҳи сету даҳани баста ки мхрўш

مجروح بکرده‌ست و دهن بسته که مخروش

Гӯйанд ки айёми гулу мавсими наврӯз

گویند که ایام گل و موسم نوروز

Дар хона ва боласт ба бустони рӯ ва май нӯш

در خانه وبال است، به بستان رو و می نوش

Хотир ба гулистон накунад майл ки дар шаҳр

خاطر به گلستان نکند میل که در شهر

Девонаи бкрдаҳи сети марои сарви қабои пӯш

دیوانه بکرده‌ست مرا سرو قبا پوش

Ҷое дигар аз кӯии длороми нзорӣ

جایی دگر از کوی دلارام نزاری

Хуштар набӯд ҳарки бигӯед ту бмниўш

خوش‌تر نبود هرکه بگوید تو بمنیوش